Радхика
राधिका (सोपलम्भम्, संस्कृतेन) :
मुक्तान्तर्निमिषं मदीयपदवीम् आलोक्यमानस्य ते
जाने केशररेणुभिर् निपतितैः शोणीकृते लोचने ।
शीतैः काननवायुभिर् विरचितो बिम्बाधरे च व्रणः
सङ्कोचं त्यज देव दैवहतया न त्वं मया दूष्यसे ॥
rādhikā (sopalambham, saṁskṛtena) :
muktāntar-nimiṣaṁ madīya-padavīm ālokyamānasya te
jāne keśara-reṇubhir nipatitaiḥ śoṇī-kṛte locane |
śītaiḥ kānana-vāyubhir viracito bimbādhare ca vraṇaḥ
saṅkocaṁ tyaja deva daiva-hatayā na tvaṁ mayā dūṣyase ||
Радхика (с укором, на санскрите): Знаю: ты не мигая высматривал мою тропу — и глаза у тебя покраснели от упавшей пыльцы кешары, а ранку на губе, алой, как бимба, оставили холодные лесные ветры. Оставь смущение, божественный: я, сражённая судьбой, тебя не корю.
8844d5ac0e8b · опубликовано 24 сент. 2026 г., 05:43:08 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Горькая ирония: красные глаза и укус на губе выдают ночь с другой.