तदा च सहजवैरवैरस्यमपहाय दयोदयोत्तरलाभिः कौमुदीभिरिव मुदीभिरिव मूर्ताभिः प्रतिभयाप्रतिभया रुदतीरिव तिमिरतती रततीव्रसलिलनिःस्यन्दाः कवरीर्वरीयसीर्मार्जनेन मार्जनेन सलिलनिःसारेण सारेण लालयन्तीभिरिव शोभाभरेण पुनराभिराभिराम्यकाम्यकार्तस्वरकान्तकान्तिभिरासेदे कापि माधुर्यस्य परा काष्ठा ॥9॥
tadā ca sahajavairavairasyamapahāya dayodayottaralābhiḥ kaumudībhiriva mudībhiriva mūrtābhiḥ pratibhayāpratibhayā rudatīriva timiratatī ratatīvrasalilaniḥsyandāḥ kavarīrvarīyasīrmārjanena mārjanena salilaniḥsāreṇa sāreṇa lālayantībhiriva śobhābhareṇa punarābhirābhirāmyakāmyakārtasvarakāntakāntibhirāsede kāpi mādhuryasya parā kāṣṭhā ||9||
Тогда их волосы — тёмные, будто плачущая тьма, — отжимали, словно ласкали, девушки, светлые, как лунный свет, оставившие природную вражду; — и сладость дошла до высшего предела.
57bc55e71a90 · опубликовано 29 сент. 2026 г., 01:03:28 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Тьма волос и лунный свет лиц — «враги», ставшие друзьями.