अथ पूर्णिमापि समीपम् आगतास्तीति निशम्य रम्यस्वभावा लब्धलज्जाबाधा राधा सखीनाम् अधि मध्यं लीनतया स्थिता । श्रीकृष्णस् तु नम्रतयातिकम्रवदनं स्वव्रजम् एव वव्राज, पश्चाद् असौ च ।
अथ पूर्ववत् पुनर् वनागमने दिवससमापने च जाते नक्तम् इदं निजप्रेयसि राधा निवेदयति स्म—
atha pūrṇimāpi samīpam āgatāstīti niśamya ramya-svabhāvā labdha-lajjā-bādhā rādhā sakhīnām adhi madhyaṁ līnatayā sthitā | śrī-kṛṣṇas tu namratayātikamra-vadanaṁ sva-vrajam eva vavrāja, paścād asau ca |
atha pūrvavat punar vanāgamane divasa-samāpane ca jāte naktam idaṁ nija-preyasi rādhā nivedayati sma—
размер не определён
„Услышав, что подходит и Пурнима, Радха, прелестная нравом, скованная стыдом, спряталась среди подруг. А Шри Кришна, склонив прелестное лицо, пошёл в свой Врадж, а следом и она. Затем, как и прежде, они снова пришли в лес, и день подошёл к концу; и ночью Радха сказала своему Возлюбленному:“
b13ae777a68f · опубликовано 25 сент. 2026 г., 06:23:49 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами