उद्यत्य् आवेशपुष्टे नटनपटिमनि स्फारतां भूषणानां
वंशीनां चाधिजग्मुः स्वनितविलसितान्य् एवम् अत्रान्यदीयम् ।
वाद्यं गीतं च गच्छद्विफलतमदशाम् उच्चकैः स्तब्धम् आसीद्
अग्रीयाग्रे जघन्यः स्वयम् अनुभजते मौनम् अच्याविनोऽपि ॥69॥
udyaty āveśa-puṣṭe naṭana-paṭimani sphāratāṁ bhūṣaṇānāṁ
vaṁśīnāṁ cādhijagmuḥ svanita-vilasitāny evam atrānyadīyam |
vādyaṁ gītaṁ ca gacchad-viphalatama-daśām uccakaiḥ stabdham āsīd
agrīyāgre jaghanyaḥ svayam anubhajate maunam acyāvino’pi ||69||
„Когда искусство пляски, питаемое упоением, всё росло, звон украшений и флейт достиг такой игры звуков, что всякая иная музыка и песни, став совсем ненужными, замерли: перед первыми последние сами хранят молчание“.
8c0e06fb7c0a · опубликовано 25 сент. 2026 г., 06:23:49 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Перевод приблизителен.