“कृष्ण! सखे! सखेदाः स्मः, नैकोऽपि दृश्यते वत्सः, मन्ये नवतृणाङ्कुरलालसालसाभावादतिदूरं गतास्तदधुना तदनुसन्धानाय सन्धानायकैर्भवितव्यमस्माभिः” इति तदुदितादुदिताभियोगो भगवानपि स्मितलेशले शशितिरस्कारिणि वदने कवलमादधान एव मादधानो निजगाद ॥66॥
“kṛṣṇa! sakhe! sakhedāḥ smaḥ, naiko'pi dṛśyate vatsaḥ, manye navatṛṇāṅkuralālasālasābhāvādatidūraṁ gatāstadadhunā tadanusandhānāya sandhānāyakairbhavitavyamasmābhiḥ” iti taduditāduditābhiyogo bhagavānapi smitaleśale śaśitiraskāriṇi vadane kavalamādadhāna eva mādadhāno nijagāda ||66||
«Кришна, друг, мы в тревоге: не видно ни одного телёнка. Наверное, жадные до свежих ростков травы, они ушли далеко. Надо нам сейчас пойти их искать». Видя, как они встревожились, Господь, с лицом, посрамляющим луну лёгкой улыбкой, ещё держа во рту кусочек, сказал, успокаивая их:
ac2a29827a4e · опубликовано 28 сент. 2026 г., 22:59:32 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Кришна отправляется искать телят один.