एवमवलोकयन्नेव सर्वमेव वासुदेवमयमिति जानन्नविलम्बेनैव दध्योदकवलकरं बलकरं रसायनमिव सर्वसुहृदां हृदां रञ्जनं परितोऽपरितोषेण पुरेव वपुरेव बहुलमाखेदयन्तं वत्सान् वत्सपांश्च समनुसन्दधानं दधानं च कक्षे वेत्रं विषाणं च, जठरपटपरीतमुरलीकमलीकविमनस्कताविरसमिव तत इतो विलोकयन्तमेकमेव विचरन्तम्
evamavalokayanneva sarvameva vāsudevamayamiti jānannavilambenaiva dadhyodakavalakaraṁ balakaraṁ rasāyanamiva sarvasuhṛdāṁ hṛdāṁ rañjanaṁ parito'paritoṣeṇa pureva vapureva bahulamākhedayantaṁ vatsān vatsapāṁśca samanusandadhānaṁ dadhānaṁ ca kakṣe vetraṁ viṣāṇaṁ ca, jaṭharapaṭaparīta-muralīkamalīkavimanaskatāvirasamiva tata ito vilokayantamekameva vicarantam
Так смотря и понимая, что всё — Васудева, он тотчас увидел одного-единственного, бродящего: с комком риса с йогуртом в руке, дающего силу, как эликсир, радующего сердца всех друзей, с телом, в тревоге измученным поисками телят и пастушков, как и прежде, с тростью и рогом под мышкой и флейтой за поясом на животе, словно огорчённого и растерянного, озирающегося туда-сюда, —
909342283cd4 · опубликовано 28 сент. 2026 г., 22:59:32 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
По ШБ 10.13.61. Фраза продолжается.