स चोवाच वाचमतिकोमलाममलाम्—“अयि न जानासि नासि विज्ञाविज्ञानामिदमपि किञ्चिदभिमानसुखम्, यदपत्ये जातमात्र एव तद्वैभवभवनाय प्रमोदन्ते सम्पन्ना हि पितरः । सुखविशेष एवायम्, कथमत्र शून्योत्सङ्गया भवितव्यं भवत्या” इति स्मितपूर्वं तूष्णीकया तया कृतानुमोदनो मोदनोनुद्यमानमानसस्तदपरेद्युरारभ्य कृष्णार्थं पृथगेवात्मपुरसदृशमात्मपुरलग्नमेव पुरं कारयामास ॥100॥
sa covāca vācamatikomalāmamalām—“ayi na jānāsi nāsi vijñāvijñānāmidamapi kiñcidabhimānasukham, yadapatye jātamātra eva tadvaibhava-bhavanāya pramodante sampannā hi pitaraḥ | sukhaviśeṣa evāyam, kathamatra śūnyotsaṅgayā bhavitavyaṁ bhavatyā” iti smitapūrvaṁ tūṣṇīkayā tayā kṛtānumodano modanonudyamānamānasastadaparedyurārabhya kṛṣṇārthaṁ pṛthagevātmapurasadṛśamātmapuralagnameva puraṁ kārayāmāsa ||100||
А он сказал очень мягкое, чистое слово: «Ах, ты не знаешь — ты ведь не из знатоков, — что это немалое удовольствие гордости: богатые родители радуются, едва родится ребёнок, устраивая дом ему по достоинству. Это особое счастье; зачем тебе оставаться с пустыми коленями?» Когда она с улыбкой молча согласилась, он, с сердцем, гонимым радостью, со следующего дня начал строить для Кришны отдельный дворец, подобный его собственному, прямо примыкающий к нему.
7a6f83215947 · опубликовано 28 сент. 2026 г., 22:59:32 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Конец седьмой ставаки: у Кришны — свой дворец, пристроенный к дому отца.