तद् एवं लोके कृतश्लोके हरिणा गृहीतकेशः स भोजेशः प्राणानाम् अर्धं पूर्वं मुमोच, निजाघ्राततया मञ्चाद् अवाञ्चंस् त्व् अर्धम् इति हरिर् अपि तच् छीघ्रतां बोद्धुं योद्धुमनस्तावशान् न शशाक ।
कंसस्य केशा हरिणा विकृष्टाः
प्राणाश् च तन् मुष्टिगता बभूवुः ।
चित्रं न चेदं स्मर तस्य बाल्ये
तत् पूतनास्तन्यविकर्षणं च ॥46॥
tad evaṁ loke kṛta-śloke hariṇā gṛhīta-keśaḥ sa bhojeśaḥ prāṇānām ardhaṁ pūrvaṁ mumoca, nijāghrātatayā mañcād avāñcaṁs tv ardham iti harir api tac chīghratāṁ boddhuṁ yoddhu-manastā-vaśān na śaśāka |
kaṁsasya keśā hariṇā vikṛṣṭāḥ
prāṇāś ca tan muṣṭi-gatā babhūvuḥ |
citraṁ na cedaṁ smara tasya bālye
tat pūtanā-stanya-vikarṣaṇaṁ ca ||46||
Когда народ сложил шлоку, царь Бходжей, схваченный Хари за волосы, выпустил половину жизни ещё прежде, а вторую — когда его, помертвевшего, стаскивали с помоста; и Хари в пылу боя даже не успел заметить этой быстроты. Волосы Камсы оказались в руке у Хари — а с ними и жизнь его попала в Его кулак. Не диво: вспомни, как Он в детстве высосал молоко Путаны.
483093e33800 · опубликовано 25 сент. 2026 г., 02:28:45 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами