इत्य् आकर्ण्य नान्दीमुख्यां मन्मुखं साकूतम् आलोकयन्त्यां मयि च सुबलमधुमङ्गलाभ्यां सह ललितासविधम् आसाद्य किञ्चिद् विवक्षमाणे सति, विशाखा प्राह—हे धीर ! कामातुराणां न घृणा न लज्जेति स्वभावतः कामिना त्वया यत् कृतं तत् कृतम् एव । अधुना त्व् एतत् तस्याः पुरो विविच्य तत् सर्वं कथय ।
ततोऽहं स्मितम् अपवार्य सानुतापम् इव—ललिते ! चतुर्थेऽहनि विघटितगवान्वेषणे गौरीतीर्थम् एवाप्तस्य मम गौरीमन्दिरान् निःसृत्य काचिद् गौरी सहचरी चर्चिका हठेन मदुरसि सव्यकुचेनाहत्य माधवीचतुःशालिकान्तरालं माम् आनीय कम्पमानस्य मम मुखे ताम्बूलचर्वितं प्रदाय यत् किञ्चित् कृतवती तन्मोहितोऽहं किम् अपि नावेदिषम् । परश्वोऽपि सुवर्णसूत्रेण विविधकुसुमैर् ग्रथितमालाम् आदाय राधाकुण्डतटनिकुञ्जनागरीं गान्धर्वाम् अनुस्मरतो मम माल्यहरणकुण्डतटनिकटमन्दारोद्यानपरिसरे सा चर्चिका पुनर् अप्य् आविर्भूय बलेनैव मम वामगण्डं परिचुम्ब्य मुखे स्वाधरपीयूषम् अर्पितवती तद् एतद् अघयुगलनिराशाय तन्मुखकमलोच्छिष्टमधुपानरूपं प्रायश्चित्तम् आदिशतु भवती ।
ity ākarṇya nāndīmukhyāṁ man-mukhaṁ sākūtam ālokayantyāṁ mayi ca subala-madhumaṅgalābhyāṁ saha lalitā-savidham āsādya kiñcid vivakṣamāṇe sati, viśākhā prāha—he dhīra ! kāmāturāṇāṁ na ghṛṇā na lajjeti svabhāvataḥ kāminā tvayā yat kṛtaṁ tat kṛtam eva | adhunā tv etat tasyāḥ puro vivicya tat sarvaṁ kathaya |
tato’haṁ smitam apavārya sānutāpam iva—lalite ! caturthe’hani vighaṭita-gavānveṣaṇe gaurī-tīrtham evāptasya mama gaurī-mandirān niḥsṛtya kācid gaurī sahacarī carcikā haṭhena mad-urasi savya-kucenāhatya mādhavī-catuḥśālikāntarālaṁ mām ānīya kampamānasya mama mukhe tāmbūla-carvitaṁ pradāya yat kiñcit kṛtavatī tan-mohito’haṁ kim api nāvediṣam | paraśvo’pi suvarṇa-sūtreṇa vividha-kusumair grathita-mālām ādāya rādhā-kuṇḍa-taṭa-nikuñja-nāgarīṁ gāndharvām anusmarato mama mālya-haraṇa-kuṇḍa-taṭa-nikaṭa-mandārodyāna-parisare sā carcikā punar apy āvirbhūya balenaiva mama vāma-gaṇḍaṁ paricumbya mukhe svādhara-pīyūṣam arpitavatī tad etad agha-yugala-nirāśāya tan-mukha-kamalocchiṣṭa-madhu-pāna-rūpaṁ prāyaścittam ādiśatu bhavatī |
metro no identificado
Услышав это, Нандимукхи со значением посмотрела мне в лицо, а я с Субалой и Мадхумангалой подошёл к Лалите, собираясь что-то сказать. Тут Вишакха сказала: «Эй, сдержанный! „У одержимых страстью нет ни брезгливости, ни стыда“, — что ты, влюбчивый по природе, натворил, то натворил. А теперь расскажи ей обо всём подробно». Тогда я, пряча улыбку, будто раскаиваясь, сказал: «Лалита! Четыре дня назад я пришёл к Гаури-тиртхе искать разбредшихся коров. И тут из храма Гаури вышла какая-то золотистая спутница Гаури, Чарчика, силой ударила меня в грудь левой грудью, увела в беседку из мадхави, вложила мне, дрожащему, в рот разжёванный бетель и что-то сделала — от этого я совсем потерял голову и ничего не помню. А позавчера я взял гирлянду из разных цветов на золотой нити и вспоминал Гандхарву, любовницу беседок у Радха-кунды, — и возле сада мандар у берега Малья-хараны та Чарчика появилась снова, силой поцеловала меня в левую щёку и вложила мне в рот нектар своих губ. Так назначь же, чтобы избавить меня от этих двух грехов, искупление: пить мёд, что остаётся на лотосе её уст».
47cf299b3527 · publicado 24 sept 2026, 8:35:51 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Чарчика — грозный облик богини Дурги. Кришна рассказывает о Вишакхе, выдавая её за «богиню».