तथा— तस्मै नमो भगवते वासुदेवाय धीमहि । यन्मायया दुर्जयया मां वदन्ति जगद्गुरुम् ॥ विलज्जमानया यस्य स्थातुम् ईक्षापथेऽमुया । विमोहिता विकत्थन्ते ममाहम् इति दुर्धियः ॥ तमआदिमयत्वेन स्वस्य सदोषत्वात्, सच्चिदानन्दघनत्वेन यस्य निर्दोषस्य नेत्रगोचरे विलज्जमानया अमुषा मायया विमोहिता अस्मदादयो दुर्धियः ॥ ॥
tathā— tasmai namo bhagavate vāsudevāya dhīmahi | yan-māyayā durjayayā māṁ vadanti jagad-gurum || vilajjamānayā yasya sthātum īkṣā-pathe'muyā | vimohitā vikatthante mamāham iti durdhiyaḥ || tama-ādi-mayatvena svasya sa-doṣatvāt, saccidānanda-ghanatvena yasya nirdoṣasya netra-gocare vilajjamānayā amuṣā māyayā vimohitā asmad-ādayo durdhiyaḥ || ||
Так же:
«Тому поклон — да созерцаем Бхагавана Васудеву, чьею труднопобедимою майей меня зовут учителем мира; ею, что стыдится стоять на пути Его взгляда, обморочённые, люди дурного разумения похваляются: „моё“, „я“».
То есть: она сама с изъяном, ибо состоит из тьмы и прочего, а Он безызъянен, ибо есть сгущённое бытие, сознание и блаженство; и оттого, оказавшись в области Его глаз, она «стыдится». А мы и нам подобные, «обморочённые» ею, суть «люди дурного разумения».
70df1ed5397d · प्रकाशित 20 सित॰ 2026, 11:13:10 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Славословие произносит Брахма — и говорит, что учителем мира его зовут по недоразумению.
Стыд майи объяснён без иносказания: тёмное не стоит на свету.
И «мы» в конце — не оговорка: говорящий причисляет себя к обморочённым.