एवं यथा गुणावतारास् तथान्येऽप्य् अवतारा इत्य् आह— सुरेष्व् ऋषिष्व् ईश तथैव नृष्व् अपि तिर्यक्षु यादःस्व् अपि तेऽजनस्य । जन्मायतां दुर्मदनिग्रहाय प्रभो विधातः सदनुग्रहाय च ॥ अजनस्य जन्मेत्य् अनेन प्रादुर्भावमात्रं जन्मेति बोधयति । ननु ब्रह्मन् किम् अत्र विचारितं भवता? यद् एकस्या एव मम मूर्तेर् व्यापकत्वे सत्य् अन्यासां दर्शनस्थानं न सम्भवति? इति । तथा जडवस्तूनां घटादीनाम् एव प्राकट्यप्रकारो लोके दृष्टः, कथं तदितरस्वभावानां चिद्वस्तूनां मम श्रीमूर्त्यादीनाम्? इति । यथा यावत्यो विभूतयो मम भवता दृष्टाः, तावतीभिर् एव भवान् विस्मितो, नापराः सन्तीति सम्भावयन्न् इव तत्परिमितताम् अधिगतवान् अस्तीति, तथा ये ममांशाः पूर्वं बालवत्सादिरूपाः, त एव चतुर्भुजा अभवन्न् इति कस्यापि रूपस्य कदाचिद् उद्भवः, कस्यापि कदाचिन् न? इति ।
evaṁ yathā guṇāvatārās tathānye'py avatārā ity āha— sureṣv ṛṣiṣv īśa tathaiva nṛṣv api tiryakṣu yādaḥsv api te'janasya | janmāyatāṁ durmada-nigrahāya prabho vidhātaḥ sad-anugrahāya ca || ajanasya janmety anena prādurbhāva-mātraṁ janmeti bodhayati | nanu brahman kim atra vicāritaṁ bhavatā? yad ekasyā eva mama mūrter vyāpakatve saty anyāsāṁ darśana-sthānaṁ na sambhavati? iti | tathā jaḍa-vastūnāṁ ghaṭādīnām eva prākaṭya-prakāro loke dṛṣṭaḥ, kathaṁ tad-itara-svabhāvānāṁ cid-vastūnāṁ mama śrī-mūrty-ādīnām? iti | yathā yāvatyo vibhūtayo mama bhavatā dṛṣṭāḥ, tāvatībhir eva bhavān vismito, nāparāḥ santīti sambhāvayann iva tat-parimitatām adhigatavān astīti, tathā ye mamāṁśāḥ pūrvaṁ bāla-vatsādi-rūpāḥ, ta eva caturbhujā abhavann iti kasyāpi rūpasya kadācid udbhavaḥ, kasyāpi kadācin na? iti |
Далее он говорит, что как с гуна-аватарами, так и с прочими нисхождениями:
«Среди богов, среди риши, о Владыка, и так же среди людей, среди животных, среди водных — да будут рождения Твои, Нерождённого, о Господин, о Устроитель: чтобы смирить дурную спесь и явить милость благим».
Словами «рождение Нерождённого» даётся понять, что рождение — лишь явление.
«Но ведь, о Брахма, что же ты тут обдумал? Будто, раз один Мой образ всепроникающ, для виденья других не остаётся места? И будто в мире виден лишь тот способ проявления, что у вещей косных — у горшков и прочего, — а как же у вещей сознательных, иной природы, у Моих прекрасных образов и прочего? И будто, сколько Моих проявлений ты увидел, столькими и изумился, полагая, что других нет, — и так принял их за ограниченные? И будто те Мои части, что прежде имели облик мальчиков и телят, стали четырёхрукими, — то есть будто какой-то образ иногда возникает, а какого-то иногда нет?»
6319d078b5f3 · प्रकाशित 20 सित॰ 2026, 11:13:10 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Возражение поставлено от лица Самого Кришны и обращено к Брахме.
Все четыре его части об одном: мерку вещей косных прикладывают к образу живому.
Горшок либо есть, либо нет; образ же не возникает, а являет Себя.