तस्मात् तत् तत् सर्वम् अपि तस्मिन् श्रीकृष्णरूपेऽन्तर्भूतम् इत्य् एवम् अत्रापि तात्पर्यम् उपसंहरति— तस्माद् इदं जगद् अशेषम् असत्स्वरूपं स्वप्नाभम् अस्तधिषणं पुरुदुःखदुःखम् । त्वय्य् एव नित्यसुखबोधतनाव् अनन्ते मायात उद्यद् अपि यत् सद् इवावभाति ॥ यस्माद् एवं प्रपञ्चाप्रपञ्चवस्तूनां सर्वेषाम् अपि तत्त्वविग्रहोऽसि, तस्माद् एव नित्यसुखबोधनलक्सणा या तनुस् तत्स्वरूपेऽनन्ते त्वय्य् एवाशेषम् इदं जगद् अवभाति इत्य् अन्वयः । कथम्भूतं? सत् उद्यद् अपि यत् मुहुर् उद्भवत् तिरोभवच् च । यद् यस्मिन् मुहुर् जायते लीयते च, तत् तस्मिन्न् एवावभाति, भुवि तद्विकार इवेति भावः । तर्हि किं मम विकारित्वं? नेत्य् आह—मायातो मायया त्वदीयाचिन्त्यशक्तिविशेषेण विकारादिरहितस्यैव, श्रुतेस् तु शब्दमूलत्वात् इत्यादौ परिणामस्वीकारात् । मुहुर् उद्भवतिरोभवत्वाद् एव स्वप्नाभं तत्तुल्यं, न त्व् अज्ञानमात्रकल्पितत्वाद् अपि, वैधर्म्याच् च न स्वप्नादिवत् इति न्यायेन । तथा, अविद्यावृत्तिकमायाकार्यत्वाच् च अस्तधिषणं, जीवपरमात्मज्ञानलोपकर्तृ । उभयस्माद् अपि हेतोः पुरुदुःखदुःखं, तदीयसुखाभासस्यापि वस्तुनो दुःखरूपत्वात् । विना त्वत्सत्तया असत्स्वरूपं, शशविषाणतुल्यं । तद् एवंभूतम् अपि सद् इवानश्वरम् इवाभाति मुग्धानाम् इति शेषः । उपलक्षणं चैतद् व्यवहारज्ञानमयमहदाद्यात्मकत्वात् ज्ञानोद्बोधकम् इव स्वर्गाद्यात्मकत्वात् सुखम् इव च । तद् एवम् अन्यस्य तत्परिच्छेद्यत्वात् स्वरूपशक्त्यैव परिच्छिन्नम् अपरिच्छिन्नं च तवेदं वपुर् इति प्रकरणार्थः ॥ ॥
tasmāt tat tat sarvam api tasmin śrī-kṛṣṇa-rūpe'ntar-bhūtam ity evam atrāpi tātparyam upasaṁharati— tasmād idaṁ jagad aśeṣam asat-svarūpaṁ svapnābham asta-dhiṣaṇaṁ puru-duḥkha-duḥkham | tvayy eva nitya-sukha-bodha-tanāv anante māyāta udyad api yat sad ivāvabhāti || yasmād evaṁ prapañcāprapañca-vastūnāṁ sarveṣām api tattva-vigraho'si, tasmād eva nitya-sukha-bodhana-laksaṇā yā tanus tat-svarūpe'nante tvayy evāśeṣam idaṁ jagad avabhāti ity anvayaḥ | kathambhūtaṁ? sat udyad api yat muhur udbhavat tirobhavac ca | yad yasmin muhur jāyate līyate ca, tat tasminn evāvabhāti, bhuvi tad-vikāra iveti bhāvaḥ | tarhi kiṁ mama vikāritvaṁ? nety āha—māyāto māyayā tvadīyācintya-śakti-viśeṣeṇa vikārādi-rahitasyaiva, śrutes tu śabda-mūlatvāt ity-ādau pariṇāma-svīkārāt | muhur udbhava-tirobhavatvād eva svapnābhaṁ tat-tulyaṁ, na tv ajñāna-mātra-kalpitatvād api, vaidharmyāc ca na svapnādivat iti nyāyena | tathā, avidyā-vṛttika-māyā-kāryatvāc ca asta-dhiṣaṇaṁ, jīva-paramātma-jñāna-lopa-kartṛ | ubhayasmād api hetoḥ puru-duḥkha-duḥkhaṁ, tadīya-sukhābhāsasyāpi vastuno duḥkha-rūpatvāt | vinā tvat-sattayā asat-svarūpaṁ, śaśa-viṣāṇa-tulyaṁ | tad evaṁ-bhūtam api sad ivānaśvaram ivābhāti mugdhānām iti śeṣaḥ | upalakṣaṇaṁ caitad vyavahāra-jñāna-maya-mahad-ādy-ātmakatvāt jñānodbodhakam iva svargādy-ātmakatvāt sukham iva ca | tad evam anyasya tat-paricchedyatvāt svarūpa-śaktyaiva paricchinnam aparicchinnaṁ ca tavedaṁ vapur iti prakaraṇārthaḥ || ||
Потому всё то и иное включено в тот прекрасный образ Кришны, — и этим он подводит здесь вывод:
«Потому весь этот мир — не-сущий по облику, подобный сну, гасящий разум, страдание многих страданий, — хоть и восходит он от майи в Тебе, теле вечного счастья и знания, бесконечном, всё же является будто сущим».
Связь такова: поскольку Ты — образ сущности всех вещей, и мирских, и немирских, потому «весь» «этот» «мир» и «является» «в Тебе», в том собственном облике — «теле», имеющем признаком «вечное счастье и знание», «бесконечном».
Каков же он? «Хоть и восходит», то есть то и дело возникает и исчезает. Смысл: что в чём то и дело рождается и растворяется, то в том же и является — как на земле его видоизменение.
«Тогда разве Мне присуща изменчивость?» Нет, говорит он: «от майи», то есть майею — особою Твоею непостижимою силой, у Тебя же, лишённого изменения и прочего; ибо превращение принято в словах «шрути же — происхождением от слова» и далее.
Именно от того, что он то и дело возникает и исчезает, он и «подобен сну», то есть равен ему; но не от того, будто он воображён одним лишь неведением, — по правилу «и по несходству — не как сон и прочее».
Так же, будучи действием майи, чья деятельность — неведение, он «гасит разум», то есть уничтожает знание о душе и о Высшей Душе. По обеим этим причинам он — «страдание многих страданий», ибо и видимость счастья в такой вещи есть страдание. А без Твоего бытия он — «не-сущий по облику», равный рогу зайца.
И, будучи таковым, он всё же «является» обманутым «будто сущим», будто негибнущим, — подразумевается.
И это сказано указанием: будучи составлен из махата и прочего, то есть из обиходного знания, он будто пробуждает знание, а будучи составлен из рая и прочего — будто есть счастье.
Итак, смысл раздела: поскольку всё другое ограничиваемо Им, это Твоё тело собственною силой и ограничено, и не ограничено.
225b9bfac32c · प्रकाशित 20 सित॰ 2026, 11:13:10 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Мир назван не-сущим, но не пустым: он держится тем, что светит в Нём.
Правило «по несходству — не как сон» отводит адвайту: сон отменяется пробуждением, мир же не отменяется, а сводится к своей опоре.
Последняя строка держит оба конца: тело и мерно, и безмерно, потому что мера здесь не извне.