कृत्स्नप्रसादैति । कृत्स्नस्य द्वारपालमुनिवृन्दस्य प्रसादे सुमुखम् इति, स्पृहणीयानां गुणानां धाम स्थानम् इति च, तत्तद्गुणानां तादृशत्वं दर्शितम् । स्नेहावलोकेति विलासस्य । स्वः सुखभोगस्थानानि, नित्यानन्तानन्दरूपत्वात् तेषां चूडामणिम् आत्मधिष्ण्यं स्वस्वरूपस्थानं श्रीवैकुण्ठम् । तादृशेऽप्य् उरसि शोभितया रेखारूपया श्रिया कृत्वा सुभगयन्तम् इव, तत्र भूषणविशेषं निदधानम् इव । इवेति वाक्यालङ्कारे । अनेन श्रीवैकुण्ठस्य नित्यत्वं सर्वोत्कृष्टत्वं च । उक्तं च, तद्विश्वगुर्व् इत्यादौ, आपुः परां मुदम् इत्यादि । अथ ते मुनयो दृष्ट्वा नयनानन्दभाजनम् । वैकुण्ठं तदधिष्ठानं विकुण्ठं च स्वयंप्रभम् ॥ भगवन्तं परिक्रम्य प्रणिपत्यानुमान्य च । प्रतिजग्मुः प्रमुदिताः शंसन्तो वैष्णवीं श्रियम् ॥
kṛtsna-prasāda-iti | kṛtsnasya dvāra-pāla-muni-vṛndasya prasāde sumukham iti, spṛhaṇīyānāṁ guṇānāṁ dhāma sthānam iti ca, tat-tad-guṇānāṁ tādṛśatvaṁ darśitam | snehāvaloketi vilāsasya | svaḥ sukha-bhoga-sthānāni, nityānantānanda-rūpatvāt teṣāṁ cūḍāmaṇim ātma-dhiṣṇyaṁ sva-svarūpa-sthānaṁ śrī-vaikuṇṭham | tādṛśe'py urasi śobhitayā rekhā-rūpayā śriyā kṛtvā subhagayantam iva, tatra bhūṣaṇa-viśeṣaṁ nidadhānam iva | iveti vākyālaṅkāre | anena śrī-vaikuṇṭhasya nityatvaṁ sarvotkṛṣṭatvaṁ ca | uktaṁ ca, tad-viśva-gurv ity-ādau, āpuḥ parāṁ mudam ity-ādi | atha te munayo dṛṣṭvā nayanānanda-bhājanam | vaikuṇṭhaṁ tad-adhiṣṭhānaṁ vikuṇṭhaṁ ca svayaṁ-prabham || bhagavantaṁ parikramya praṇipatyānumānya ca | pratijagmuḥ pramuditāḥ śaṁsanto vaiṣṇavīṁ śriyam ||
«Благолицего милостью ко всем» — то есть благолицего при милости ко всему сонму: и к стражам врат, и к мудрецам; и «обитель», то есть место, «желанных» свойств. Тем показана таковость тех и тех свойств. «Частицею нежного взгляда» — об игре.
«Небеса» — места вкушения счастья; их «венец», ибо они по облику вечное бесконечное блаженство. «Своя обитель» — место собственного облика, прекрасная Вайкунтха. И на такой «груди» «красующеюся» «Шри», имеющей облик черты, Он будто «украшает» её — будто полагает там особое украшение. Слово «будто» — украшение речи. Этим сказаны вечность прекрасной Вайкунтхи и то, что она превосходит всё.
И сказано в «то — учитель вселенной» и далее: «обрели высшую радость» и далее; «затем те мудрецы, увидев вместилище блаженства для глаз — Вайкунтху и её самосветящегося обитателя Викунтху, Бхагавана, — обойдя Его, поклонившись и испросив дозволения, вернулись обрадованные, восхваляя вишнуискую красу».
6c581f0ff829 · 发布于 2026年9月20日 11:13:10 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Вайкунтха названа венцом всех мест счастья — то есть поставлена над ними, а не рядом.
И украшает её не убранство, а знак Шри на груди Хозяина.
Оговорка про «будто» снимает лишний вопрос: это оборот речи, а не сомнение.