ततः साक्षाद् एव तत्प्राप्तिम् आह—इच्छाद्वेषैति । तद् एवं तेन भागवती गतिः प्राप्ता । हेयत्वाद् अन्यत्र इच्छाद्वेषविहीनेन, तस्माद् एव हेतोः सर्वत्र समचेतसा । तद् उक्तम्— नारायणपराः सर्वे न कुतश्चन बिभ्यति । स्वर्गापवर्गनरकेष्व् अपि तुल्यार्थदर्शिनः ॥ यद् वा, मया लक्ष्म्या सह वर्तते इति सम इति सहस्रनामभाष्यात् । “भगवच्चेतसेति प्राप्तो भागवतीं गतिम्” इति पाठे, स कर्दम एव तां गतिं प्राप्तः । अत्र भगवद्भक्तियोगेनेत्य् एव विशेष्यम् इति । एवम् एवोक्तं श्रीभगवद्गीतोपनिषत्सु— बुद्ध्या विशुद्धया युक्तो धृत्यात्मानं नियम्य च । शब्दादीन् विषयांस् त्यक्त्वा रागद्वेषौ व्युदस्य च ॥ विविक्तसेवी लघ्वाशी यतवाक्कायमानसः । ध्यानयोगपरो नित्यं वैराग्यं समुपाश्रितः ॥ अहंकारं बलं दर्पं कामं क्रोधं परिग्रहम् । विमुच्य निर्ममः शान्तो ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ ब्रह्मभूतः प्रसन्नात्मा न शोचति न काङ्क्षति । समः सर्वेषु भूतेषु मद्भक्तिं लभते पराम् ॥ भक्त्या माम् अभिजानाति यावान् यश् चास्मि तत्त्वतः । ततो मां तत्त्वतो ज्ञात्वा विशते तदनन्तरम् ॥ इति । अत्र विंशतिर् मिलनार्थः, यथा दुर्योधनं परित्यज्य युधिष्ठिरं प्रविष्टवान् अयं राजेति । श्रीदशमेऽपि श्रीगोपैर् ब्रह्मसम्पत्त्यनन्तरम् एव वैकुण्ठो दृष्ट इति श्रीस्वामिभिर् एव च व्याख्यातम् ॥ ॥
tataḥ sākṣād eva tat-prāptim āha—icchā-dveṣa-iti | tad evaṁ tena bhāgavatī gatiḥ prāptā | heyatvād anyatra icchā-dveṣa-vihīnena, tasmād eva hetoḥ sarvatra sama-cetasā | tad uktam— nārāyaṇa-parāḥ sarve na kutaścana bibhyati | svargāpavarga-narakeṣv api tulyārtha-darśinaḥ || yad vā, mayā lakṣmyā saha vartate iti sama iti sahasra-nāma-bhāṣyāt | “bhagavac-cetaseti prāpto bhāgavatīṁ gatim” iti pāṭhe, sa kardama eva tāṁ gatiṁ prāptaḥ | atra bhagavad-bhakti-yogenety eva viśeṣyam iti | evam evoktaṁ śrī-bhagavad-gītopaniṣatsu— buddhyā viśuddhayā yukto dhṛtyātmānaṁ niyamya ca | śabdādīn viṣayāṁs tyaktvā rāgadveṣau vyudasya ca || vivikta-sevī laghvāśī yata-vāk-kāya-mānasaḥ | dhyāna-yoga-paro nityaṁ vairāgyaṁ samupāśritaḥ || ahaṁkāraṁ balaṁ darpaṁ kāmaṁ krodhaṁ parigraham | vimucya nirmamaḥ śānto brahma-bhūyāya kalpate || brahma-bhūtaḥ prasannātmā na śocati na kāṅkṣati | samaḥ sarveṣu bhūteṣu mad-bhaktiṁ labhate parām || bhaktyā mām abhijānāti yāvān yaś cāsmi tattvataḥ | tato māṁ tattvato jñātvā viśate tad-anantaram || iti | atra viṁśatir milanārthaḥ, yathā duryodhanaṁ parityajya yudhiṣṭhiraṁ praviṣṭavān ayaṁ rājeti | śrī-daśame'pi śrī-gopair brahma-sampatty-anantaram eva vaikuṇṭho dṛṣṭa iti śrī-svāmibhir eva ca vyākhyātam || ||
Потому он говорит и о прямом обретении Его: «желания и вражды» и далее. Итак, им «обретён путь Бхагавана»: «лишённым желания и вражды» к иному, ибо оно отвергаемо; и по той же причине «повсюду равным умом». О том сказано: «преданные Нараяне ни перед чем не страшатся: и в раю, и в освобождении, и в адах они видят равную цель».
Или же, по комментарию к «Тысяче имён»: «„сама“ — тот, кто пребывает вместе со Мною, Лакшми».
А при чтении «умом, обращённым к Бхагавану, обретён путь Бхагавана» — тот путь обрёл сам Кардама. Здесь определяемым служит именно «сопряжением преданности Бхагавану».
Так же сказано и в прекрасных «Гита-упанишадах»:
«Наделённый чистым разумом, обуздав себя стойкостью, оставив звук и прочие предметы, отбросив влечение и вражду,
любящий уединение, мало едящий, обуздавший речь, тело и ум, всегда преданный сопряжению созерцания, обретший бесстрастие,
оставив „я“, силу, спесь, вожделение, гнев и стяжание, без „моего“, умиротворённый, — он годен для становления Брахманом.
Ставший Брахманом, с умиротворённою душой, не скорбит и не жаждет; равный ко всем существам, он обретает высшую преданность Мне.
Преданностью он познаёт Меня — каков Я и кто Я по сути; и, познав Меня по сути, сразу вслед за тем входит».
Здесь «вишати» имеет значение соединения — как в словах «оставив Дурьодхану, этот царь вошёл к Юдхиштхире».
И в десятой песни Шри Свами истолковали, что пастухи увидели Вайкунтху сразу по обретении Брахмана.
3a44977c73de · 发布于 2026年9月20日 11:13:10 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Лестница «Гиты» приведена целиком, и видно, где она кончается: не Брахманом, а преданностью.
Потому «входит» разобрано как «соединяется», а не «растворяется».
И пример с пастухами из того же ряда: Брахман увиден, а потом показана Вайкунтха.