ततोऽहं सस्मितं—नान्दीमुखि ! विद्युच्चमत्कृतिम् इव सकृद् ईक्षितम् अस्ति ।
नान्दीमुखी—कदा ?
मयोक्तं—एकस्मिन्न् अवसरे निजसरोवरस्नानाद् उत्तीर्य निजमधुराङ्गतश् चीनांशुकेन रहसि तया निःसार्यमाणे पयसि सुमनोहरणाय दैवात् तत्रैवागतेन मया मनाग् एवावलोकितं तत् ततः सा सभयम् इव सहसैव श्यामलशाटिकाञ्चलेनावृतवती । सम्प्रति मद्भाग्यवशाद् यदि कुत्रापि यौवनधनगर्विता सास्मद्राज्याभिलाषिणी मच्चक्षुषोर् अपरोक्षीभवेत् तदा नखदशनभटसामन्तान् अन्तरेणापि छायाद्वितीयेन मया करकमलयुगेनैव तत्कुम्भद्वयम् आलोड्य तारुण्यधनान्य आत्मसात्कृत्य साध्वसलब्धकम्पपुलकायां तस्यां यूथनाथायां निर्वचनीकृतायां तदमात्यघटेयं महावैकुल्येन स्वस्वतारुण्यधनं गृहीत्वा पलायितुम् अपि सुष्ठुस्थानम् अपि नाप्स्यति किं वा तद्धनसमर्पणपूर्वकं शुद्धभावेन माम् एव परिचरिष्यति । तद् अतिक्षुद्राभिर् आभिः स्वमहिमोन्नाहग्लानिकारिणा वाकोवाकेन किम् ?
tato’haṁ sa-smitaṁ—nāndīmukhi ! vidyuc-camatkṛtim iva sakṛd īkṣitam asti |
nāndīmukhī—kadā ?
mayoktaṁ—ekasminn avasare nija-sarovara-snānād uttīrya nija-madhurāṅgataś cīnāṁśukena rahasi tayā niḥsāryamāṇe payasi sumanoharaṇāya daivāt tatraivāgatena mayā manāg evāvalokitaṁ tat tataḥ sā sabhayam iva sahasaiva śyāmala-śāṭikāñcalenāvṛtavatī | samprati mad-bhāgya-vaśād yadi kutrāpi yauvana-dhana-garvitā sāsmad-rājyābhilāṣiṇī mac-cakṣuṣor aparokṣībhavet tadā nakha-daśana-bhaṭa-sāmantān antareṇāpi chāyā-dvitīyena mayā kara-kamala-yugenaiva tat-kumbha-dvayam āloḍya tāruṇya-dhanānya ātma-sātkṛtya sādhvasa-labdha-kampa-pulakāyāṁ tasyāṁ yūtha-nāthāyāṁ nirvacanī-kṛtāyāṁ tad-amātya-ghaṭeyaṁ mahā-vaikulyena sva-sva-tāruṇya-dhanaṁ gṛhītvā palāyitum api suṣṭhu-sthānam api nāpsyati kiṁ vā tad-dhana-samarpaṇa-pūrvakaṁ śuddha-bhāvena mām eva paricariṣyati | tad atikṣudrābhir ābhiḥ sva-mahimonnāha-glāni-kāriṇā vākovākena kim ?
metre not identified
Я с улыбкой: «Нандимукхи! Однажды видел — как вспышку молнии». Нандимукхи: «Когда же?» Я: «Однажды она вышла из своего пруда после купания и наедине вытирала воду со своего сладкого тела китайским шёлком, а я как раз случайно пришёл туда красть цветы — и чуть-чуть увидел. А она, будто испугавшись, тут же прикрыла его краем тёмного сари. Теперь, если по моему счастью эта гордая богатством юности охотница до нашего царства где-нибудь попадётся мне на глаза, то я даже без вассалов-воинов, когтей и зубов, лишь с тенью своей в помощниках, одними руками-лотосами разворошу эти два кувшина и заберу богатство юности. И когда их предводительница, дрожа и трепеща от страха, онемеет, вся эта свора её министров в великом смятении не найдёт и укромного места, чтобы убежать со своим богатством, — или же отдаст его и станет служить мне с чистым сердцем. Так к чему мне пререкаться с этими ничтожными — это лишь умаляет моё величие».
a54c5f796e78 · published Sep 24, 2026, 8:35:51 AM UTC
Available inRUPage between verses with