जन्मन्य् एतद् अहो किम् अत्र भविता यत् तस्य वक्षःस्थलं
विस्तीर्णातुलनीलरत्नमसृणं स्पृश्येत मद्वक्षसा ।
ताम्बूलं बत चर्वितं च मुखतः कृष्येत किं मन्मुखे
नैवं केयम् अहो ममाद्य विमतिर् धर्मध्रुग् अभ्यागता ॥38॥
janmany etad aho kim atra bhavitā yat tasya vakṣaḥ-sthalaṁ
vistīrṇātula-nīla-ratna-masṛṇaṁ spṛśyeta mad-vakṣasā |
tāmbūlaṁ bata carvitaṁ ca mukhataḥ kṛṣyeta kiṁ man-mukhe-
naivaṁ keyam aho mamādya vimatir dharma-dhrug abhyāgatā ||38||
«Ах, неужели в этой жизни случится, что Его грудь, широкая и гладкая, как несравненный сапфир, коснётся моей груди? Неужели мои губы примут из Его уст жёваный бетель? Нет, нельзя! Ах, что за дурной помысел, предатель дхармы, пришёл ко мне сегодня!»
444367053962 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 20:10:34 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами