पुनश् च कालियदमनम् अन्व् अनुभूतं तासां भावं विभावयन्न् आह—
पिता मे साधूनां कुलतिलकताविश्रुतगतिस्
तथा माता साध्वीसमुदयविवेकाग्रिमलिपिः ।
कथं राधादीनां परमृगदृशां भावम् अभितो
भजत्य् अन्तः किंवा मम मृदुलता मां क्लमयति ॥43॥
punaś ca kāliya-damanam anv anubhūtaṁ tāsāṁ bhāvaṁ vibhāvayann āha—
pitā me sādhūnāṁ kula-tilakatā-viśruta-gatis
tathā mātā sādhvī-samudaya-vivekāgrima-lipiḥ |
kathaṁ rādhādīnāṁ para-mṛgadṛśāṁ bhāvam abhito
bhajaty antaḥ kiṁvā mama mṛdulatā māṁ klamayati ||43||
И, вновь раздумывая о чувстве, пережитом ими после усмирения Калии, Он сказал: «Мой отец славится как украшение рода добрых; мать — первая строка разумения среди добродетельных жён. Как же Моё сердце всецело питает чувство к Радхе и прочим — чужим ланеоким? Или это Моя мягкость Меня изнуряет?
81dc61f76497 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 20:10:34 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами