तच्चेष्टा च, यथा—
मौनार्हे प्रतिभाषते स्म वचनौचित्ये मुनित्वं दधे
शोच्यत्वे हसति स्म हासकथने रूक्षत्वम् एवाददे ।
प्रस्तावे व्रजसुभ्रुवां सखिजनैर् निर्मीयमाणे हरेर्
यद्यप्य् एवम् अथापिवर्णविकृतेर् व्यत्यस्तिर् आलक्ष्यते ॥45॥
tac-ceṣṭā ca, yathā—
maunārhe pratibhāṣate sma vacanaucitye munitvaṁ dadhe
śocyatve hasati sma hāsa-kathane rūkṣatvam evādade |
prastāve vraja-subhruvāṁ sakhi-janair nirmīyamāṇe harer
yadyapy evam athāpi-varṇa-vikṛter vyatyastir ālakṣyate ||45||
А Его поведение было таким: Где уместно было молчать, Он отвечал; где уместно было говорить, молчал, как мудрец; где было горько — смеялся; когда рассказывали смешное — становился суров; а когда друзья заводили речь о прекраснобровых Враджа, всё было так же — но и лицо Его менялось в цвете невпопад.
308b30bbb4bc · опубликовано 24 сент. 2026 г., 20:10:34 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Перевод приблизителен.