चूढां पुष्पैर् विचित्रैर् मणिभुवि विरचय्यात्र नव्यं शिखण्डंन्यस्य स्रग्भिर् वतसादिभिर् अपि च लसन् मेघ आयाति कृष्णे ।दूरा देवालिशिक्षा क्वचन विचलिता क्वापि मौनादि दीक्षाधावन्त्याश्लिष्य राधा हृदि मम रुदती भाति वृन्दावनेन्दुम् ॥15.9॥
cūḍhāṁ puṣpair vicitrair maṇi-bhuvi viracayyātra navyaṁ śikhaṇḍaṁnyasya sragbhir vatasādibhir api ca lasan megha āyāti kṛṣṇe |dūrā devāli-śikṣā kvacana vicalitā kvāpi maunādi dīkṣādhāvantyāśliṣya rādhā hṛdi mama rudatī bhāti vṛndāvanendum ||15.9||
размер не определён
Когда Кришна приходит, сияя, как туча, — устроив себе здесь, на самоцветной земле, причёску из дивных цветов, возложив новое павлинье перо, (украсившись) гирляндами, серьгами и прочим, — наставления подруг уходят куда-то далеко, куда-то девается обет молчания и прочее: Радха, подбежав, обнимает луну Вриндавана и плачет, — так она сияет в моём сердце.
27d4477d0dd4 · опубликовано 30 сент. 2026 г., 01:19:15 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Размер — sragdharā. Обида Радхи тает при виде милого.