स्त्रीरूपामेध्यपिण्डे मुहुर् अमृतधिया नित्यलोलुभ्यमानंचक्षुर् न क्षुद्रजीवैर् अपि विहितमृषा माननात्यन्तमग्नः ।जिह्वा मिष्टान्ननिष्ठा विरमति न मनाग् वित्तसङ्घृध्नुचित्तंहा वृन्दारण्य कान्या भवति मम गतिश् चेद् अहं त्वत्स्थितोऽपि ॥15.91॥
strī-rūpāmedhya-piṇḍe muhur amṛta-dhiyā nitya-lolubhyamānaṁcakṣur na kṣudra-jīvair api vihita-mṛṣā mānanātyanta-magnaḥ |jihvā miṣṭānna-niṣṭhā viramati na manāg vitta-saṅghṛdhnu-cittaṁhā vṛndāraṇya kānyā bhavati mama gatiś ced ahaṁ tvat-sthito’pi ||15.91||
Взгляд вечно жаден к нечистому комку в облике женщины, то и дело принимая его за нектар; (ум) глубоко погружён в ложный почёт, оказанный даже ничтожными людьми; язык, преданный сладкой еде, ничуть не унимается; сердце алчет богатства. Увы, о Вриндаван, какой иной будет мой путь, если я таков, даже живя в тебе?
ed940ed71e79 · опубликовано 30 сент. 2026 г., 01:19:15 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Покаянный стих: живущий во Вриндаване взывает к самому Вриндавану.