राधाम् ऊरौ निवेश्य स्फुटपुलकयुजा सान्त्वितां कंसहन्त्रा
ताम्बूलं तन्मुखान्तः स्वयम् उपहरता तेन संलाल्यमानाम् ।
देवस्त्रीकीर्णपुष्पे जगति च मुदिते सिंहपीठे निविष्टां
ताः फुल्लाः सेवमाना नरपतिविभवैर् इत्थम् उल्लस्य दध्युः ॥
rādhām ūrau niveśya sphuṭa-pulaka-yujā sāntvitāṁ kaṁsa-hantrā
tāmbūlaṁ tan-mukhāntaḥ svayam upaharatā tena saṁlālyamānām |
deva-strī-kīrṇa-puṣpe jagati ca mudite siṁha-pīṭhe niviṣṭāṁ
tāḥ phullāḥ sevamānā narapati-vibhavair ittham ullasya dadhyuḥ ||
Радху, которую Убийца Камсы, весь в трепете, усадил себе на бедро, утешил и лелеял, сам поднося бетель ей в рот, — сидящую на львином престоле, в радостном мире, осыпанном цветами небесных жён, — подруги, расцветшие, служа ей царскими почестями, ликуя, подумали так:
917a87915268 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 04:51:43 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами