सोऽयं श्रीलोकनाथः स्फुरतु पुरुकृपारश्मिभिः स्वैः समुद्यन्न्उद्धृत्योद्धृत्य यो नः प्रचुरतमतमःकूपतो दीपिताभिःदृग्भिः स्वप्रेमवीथ्या दिशम् अदिशम् अहो यां श्रिता दिव्यलीलारत्नाढ्यां विन्दमाना वयम् अपि निभृतं श्रीलगोवर्धनं स्मः
so'yaṁ śrī-lokanāthaḥ sphuratu puru-kṛpā-raśmibhiḥ svaiḥ samudyannuddhṛtyoddhṛtya yo naḥ pracuratama-tamaḥ-kūpato dīpitābhiḥdṛgbhiḥ sva-prema-vīthyā diśam adiśam aho yāṁ śritā divya-līlā-ratnāḍhyāṁ vindamānā vayam api nibhṛtaṁ śrīla-govardhanaṁ smaḥ
Да сияет этот Шри Локанатха, восходя со своими лучами великой милости! Вновь и вновь вытаскивая нас из глубочайшего колодца тьмы, он озарёнными взорами указал нам путь — ах, тропу своей любви; вступив на неё, и мы втайне обретаем прекрасную Говардхану, богатую самоцветами дивных игр, и пребываем там.
5c781aebc43b · опубликовано 28 сент. 2026 г., 01:59:39 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Заключительное благословение — Локанатхе Госвами, спутнику Чайтаньи и гуру Нароттамы даса, от которого идёт линия поэта. Форма adiśam в издании неясна; переведено по смыслу — «указал». Размер — sragdharā. Так завершается «Кришна-бхаванамрита».