मया च विचक्षण इति यथार्थनामकीरकुमारमुखतस् तन् निशम्य सकौतुकं तत्र गत्वातिप्रेमास्पदस्य हंसीहरिणीति नाम्नो धेनुयुगलस्य भूषणौत्सुक्येन तासां सकाशे मौक्तिकानि प्रार्थितानि । ततः सुविविधवैदग्ध्यपरिमलपरिलसितसामिनिमिलितवामनयननीलोत्पलदलाञ्चलेन सावहेलनम् इव मनाग् एव माम् अवलोक्य मुनिव्रतजतुमुद्रितहसितहीरकानर्घ्यमहारत्नबहिःप्रकाशं निर्भरावेशविशेषेण हारादिगुम्फनविलासम् एव वितन्वतीस् ताः प्रति सस्मितम् इदम् अहम् आभाषितवान् । अभिनवयौवनामूल्यचिन्तामणिलब्धिविवर्धितोत्तुङ्गगर्वमहापर्वतावगुण्ठितकर्ण्यः ! प्रियवयस्यस्य मम प्रार्थिते क्षणम् अपि कर्णान् उद्घाटयन्तु भवत्यः ।
mayā ca vicakṣaṇa iti yathārtha-nāma-kīra-kumāra-mukhatas tan niśamya sa-kautukaṁ tatra gatvātipremāspadasya haṁsī-hariṇīti nāmno dhenu-yugalasya bhūṣaṇautsukyena tāsāṁ sakāśe mauktikāni prārthitāni | tataḥ suvividha-vaidagdhya-parimala-parilasita-sāmi-nimilita-vāma-nayana-nīlotpala-dalāñcalena sāvahelanam iva manāg eva mām avalokya muni-vrata-jatu-mudrita-hasita-hīrakānarghya-mahā-ratna-bahiḥ-prakāśaṁ nirbharāveśa-viśeṣeṇa hārādi-gumphana-vilāsam eva vitanvatīs tāḥ prati sasmitam idam aham ābhāṣitavān | abhinava-yauvanā-mūlya-cintāmaṇi-labdhi-vivardhitottuṅga-garva-mahā-parvatāvaguṇṭhita-karṇyaḥ ! priya-vayasyasya mama prārthite kṣaṇam api karṇān udghāṭayantu bhavatyaḥ |
Я услышал об этом от молодого попугая, по праву прозванного Вичакшаной — Смышлёным, пошёл туда из любопытства и, желая украсить двух моих любимых коров, Хамси и Харини, попросил у них жемчуга. Они лишь чуть взглянули на меня — будто с презрением — краешком синего лотоса левого глаза, полуприкрытого и полного аромата всяческого лукавства, и, запечатав смолой обета молчания бесценный алмаз своей улыбки, с особым усердием только и знали, что нанизывать ожерелья. Я с улыбкой сказал им: «Вы, чьи уши укрыты высокой горой гордости, выросшей оттого, что вы обрели бесценный камень-чинтамани свежей юности! Откройте уши хоть на мгновение — вас просит ваш милый друг».
4984e238cafd · опубликовано 24 сент. 2026 г., 08:35:51 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами