ललिता—आर्य ! अन्यतरैकवस्तुनः कथं वृद्धिं सङ्गोपितवान् असि ?
नान्दीमुखी—कतरस्य ?
ललिता—बल्लवकुलसाध्वीनाम् अधरामृतोच्छिष्टस्य ।
राधा सस्मितं—ललिते ! सत्यं सत्यम् ! वपुर् आख्याति भोजनम् इत्य् एतत् प्रगुणतररसायनपानेनैव बाहुयुगले सुवृत्तेन्द्रनीलार्गलादर्पदलनवलनस्य, वक्षसि मारकतकवाटाहङ्कारविध्वंसिविस्तारस्य, ऊरुद्वये च मरकतकदलीस्तम्भगर्वसर्वङ्कषसुवृत्तितायाः, वदने च शारदशशधरपरार्धमाधुर्यसङ्कोचकारिनिर्भरसुषमायाः, चरणयोः नवरसालपल्लवप्रशस्तिवित्रासिमाधुर्यस्य, सर्वाङ्गे मधुरतरसन्निवेशकुशललज्जाकारिसुभगसौष्ठवस्य, वपुषि च नवनवमुदिरेन्दीवरैन्द्रनीलप्रभाहारिविसारिप्रकटोज्ज्वलताभरस्य, येनास्य सकलान्तरम् अप्य् अभिव्याप्य विलसितम् इति तन् मृदुभाषितामृतं विशाखयापि सस्मितस्फुटसुलपितकुसुमेन सुवासितं व्यधायि ।
lalitā—ārya ! anyataraika-vastunaḥ kathaṁ vṛddhiṁ saṅgopitavān asi ?
nāndīmukhī—katarasya ?
lalitā—ballava-kula-sādhvīnām adharāmṛtocchiṣṭasya |
rādhā sa-smitaṁ—lalite ! satyaṁ satyam ! vapur ākhyāti bhojanam ity etat praguṇatara-rasāyana-pānenaiva bāhu-yugale suvṛttendra-nīlārgalā-darpa-dalana-valanasya, vakṣasi mārakata-kavāṭāhaṅkāra-vidhvaṁsi-vistārasya, ūru-dvaye ca marakata-kadalī-stambha-garva-sarvaṅkaṣa-suvṛttitāyāḥ, vadane ca śārada-śaśadhara-parārdha-mādhurya-saṅkoca-kāri-nirbhara-suṣamāyāḥ, caraṇayoḥ nava-rasāla-pallava-praśasti-vitrāsi-mādhuryasya, sarvāṅge madhuratara-sanniveśa-kuśala-lajjā-kāri-subhaga-sauṣṭhavasya, vapuṣi ca nava-nava-mudirendīvaraindranīla-prabhā-hāri-visāri-prakaṭojjvalatā-bharasya, yenāsya sakalāntaram apy abhivyāpya vilasitam iti tan mṛdu-bhāṣitāmṛtaṁ viśākhayāpi sa-smita-sphuṭa-sulapita-kusumena suvāsitaṁ vyadhāyi |
размер не определён
Лалита: «Почтенный! А почему ты утаил, как прибывает ещё одно?» Нандимукхи: «Что же?» Лалита: «Остатки нектара губ честных жён пастушьего рода». Радха с улыбкой: «Лалита! Правда, правда! „По телу видно, чем кормят“. Лишь от этого чудесного эликсира у него в обеих руках такая округлость, что сокрушает гордость гладких сапфировых засовов; в груди — такая ширь, что рушит спесь изумрудных дверей; в бёдрах — такая стройность, что превосходит гордость изумрудных стволов банана; в лице — такая густая красота, что сжимает сладость бесчисленных осенних лун; в стопах — такая сладость, что пугает хвалу свежим побегам манго; во всём теле — такое благородное изящество, что стыдит искусное сочетание всякой сладости; а во всём облике — такое обилие явного сияния, что похищает блеск новых туч, синих лотосов и сапфиров, — и оно проникает и заливает его всего, и снаружи, и изнутри». А Вишакха надушила этот мягкий нектар её речи цветком ясной, с улыбкой сказанной остроты.
0316ee1f1418 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 08:35:51 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами