सुबलः—नहि नहि । राधाया एव स्वहस्तलिखितवर्णानां विन्यासोऽयम् ।
ततोऽहम्—सखे ! तत् तावद् इदं दर्शयति तद्धस्ताद् आकृष्य लेखम् आलोक्य सचमत्कारम् आत्मगतं—अहो अक्षराणां पङ्क्तिविस्तृतिर् इयं मन्नेत्रयोः पीयूषवर्तिकेय्व प्रतिभातीत्य् आनन्दजनितपुलकान् विस्मयसञ्चारिभावेनैव कृतान् इति भङ्ग्या विख्याप्य प्रकाशं विहस्य आश्चर्यम् आश्चर्यम् आकाशकुसुमम् इव धूर्ताभिर् एताभिः किम् अप्य् अन्यद् अकस्माद् एव समुत्थापितम् ।
मधुमङ्गलः—वयस्य ! विकटकुटिनाटिकपटनाटिकाताण्डवोद्भटनटाCआर्यमहानटीम् इमां तद् अद्वितीयां दुर्ललितां ललितां वाग्विलासाभासमात्रेणैओव पराजित्य् अ अवतिष्ठ ते ध्रियते यावद् एकोऽपि रिपुस् तावत् कुतः सुखम् इत्य् आदि संस्मृत्य सर्वासाम् अस्मद्वृन्दावनराज्यकाङ्क्षिणीनां धूर्तानां ततिम् इमाम् इतो वृन्दावनात् झटिति विद्रावय । ततो निष्कण्टकराज्ये मधुराणि रसवन्ति फलान्य् उपभुज्य सुखेनैवाहं नृत्यन्न् इव वसामि ।
subalaḥ—nahi nahi | rādhāyā eva sva-hasta-likhita-varṇānāṁ vinyāso’yam |
tato’ham—sakhe ! tat tāvad idaṁ darśayati tad-dhastād ākṛṣya lekham ālokya sa-camatkāram ātmagataṁ—aho akṣarāṇāṁ paṅkti-vistṛtir iyaṁ man-netrayoḥ pīyūṣa-vartikeyva pratibhātīty ānanda-janita-pulakān vismaya-sañcāri-bhāvenaiva kṛtān iti bhaṅgyā vikhyāpya prakāśaṁ vihasya āścaryam āścaryam ākāśa-kusumam iva dhūrtābhir etābhiḥ kim apy anyad akasmād eva samutthāpitam |
madhumaṅgalaḥ—vayasya ! vikaṭa-kuṭināṭi-kapaṭa-nāṭikā-tāṇḍavodbhaṭa-naṭāCārya-mahā-naṭīm imāṁ tad advitīyāṁ durlalitāṁ lalitāṁ vāg-vilāsābhāsa-mātreṇaiova parājity a avatiṣṭha te dhriyate yāvad eko’pi ripus tāvat kutaḥ sukham ity ādi saṁsmṛtya sarvāsām asmad-vṛndāvana-rājya-kāṅkṣiṇīnāṁ dhūrtānāṁ tatim imām ito vṛndāvanāt jhaṭiti vidrāvaya | tato niṣkaṇṭaka-rājye madhurāṇi rasavanti phalāny upabhujya sukhenaivāhaṁ nṛtyann iva vasāmi |
размер не определён
Субала: «Нет-нет! Это буквы, написанные рукой самой Радхи». Я: «Друг! Тогда покажи». Я выхватил письмо у него из рук, с изумлением посмотрел и подумал: «Ах! Эта протянувшаяся строка букв кажется моим глазам палочкой с нектарной мазью!» — а трепет, рождённый блаженством, хитро выдал за признак изумления и вслух со смехом сказал: «Диво, диво! Эти плутовки вдруг вырастили что-то другое, словно цветок в небе!» Мадхумангала: «Друг! Эта великая актриса, наставница в плясках актёров в спектакле кривого обмана, несравненная избалованная Лалита, — победи её хоть видимостью игры слов! Помни: „Пока жив хоть один враг, какое счастье?“ — и поскорее прогони из Вриндавана всю эту свору плутовок, что метят на наше вриндаванское царство. А потом в царстве без колючек я буду есть сладкие сочные плоды и жить припеваючи, будто пританцовывая».
2eb0e2e7b718 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 08:35:51 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
«Цветок в небе» — пример несуществующего.