इत्य् अवधारयन्न् आराद् एव तिष्ठेति माम् आभाष्य ललितां प्रत्य् उवाच—ललिते । साम्प्रतम् अस्य वनवीरस्य निर्जनवनेऽस्मिन् प्रगल्भतामहती भवतीनां तु शिरीषकुसुममृदुलानि शरीराणि, तद् देशकालबलादिकं वीक्ष्य विवादं त्यज ।
तच् छ्रुत्वा चन्द्रमुखी—भो मुग्धाः ! नान्दीमुखी सत्यं कथयति । तच् छृणुध्वम् । वयम् अबलाः कोमलाङ्ग्यः । अयं तु निर्जनवनपुरुषोऽतिचपलः । यस्या दर्शनाद् एवायं साध्वसेन विह्वलो भवति । साप्य् अस्मच्चक्रवर्तिनी नान्तिकवर्तिनी । सुदुर्मुखाभिमन्युप्रभृतिवाहिनीपतयोऽपि सम्प्रत्य् एतद्वृत्तानभिज्ञा दूरे वर्तन्ते । तद्भयानकदेशेऽस्मिन्न् आत्ममध्ये द्वन्द्वे पतिते सर्वतः सर्वे लुण्टाकदुष्टगमकाः समुत्थाय समस्तमौक्तिकानि विलुण्ठ्य नेष्यन्ति । तदास्माकम् एव महती हानिर् भविष्यति । अस्य तु षष्ठांश एव ततोऽल्पहानिः । तद् यदि सर्वाभ्यो रोचते तर्हि वयं सौम्या इव भवत्यः सम्प्रति राज्यवार्ताम् अपहाय समुचिताद् अप्य् अधिकमूल्येन मौक्तिकान्य् आदाय अस्य चिल्लातकस्य स्पर्शमात्रेणैव जनिष्यमाणदुष्कीर्तिभराद् आत्मानम् अपि संरक्ष्य स्वगृहम् आसादयामः ।
ity avadhārayann ārād eva tiṣṭheti mām ābhāṣya lalitāṁ praty uvāca—lalite | sāmpratam asya vana-vīrasya nirjana-vane’smin pragalbhatā-mahatī bhavatīnāṁ tu śirīṣa-kusuma-mṛdulāni śarīrāṇi, tad deśa-kāla-balādikaṁ vīkṣya vivādaṁ tyaja |
tac chrutvā candramukhī—bho mugdhāḥ ! nāndīmukhī satyaṁ kathayati | tac chṛṇudhvam | vayam abalāḥ komalāṅgyaḥ | ayaṁ tu nirjana-vana-puruṣo’ticapalaḥ | yasyā darśanād evāyaṁ sādhvasena vihvalo bhavati | sāpy asmac-cakravartinī nāntika-vartinī | sudurmukhābhimanyu-prabhṛti-vāhinī-patayo’pi sampraty etad-vṛttānabhijñā dūre vartante | tad-bhayānaka-deśe’sminn ātma-madhye dvandve patite sarvataḥ sarve luṇṭāka-duṣṭa-gamakāḥ samutthāya samasta-mauktikāni viluṇṭhya neṣyanti | tadāsmākam eva mahatī hānir bhaviṣyati | asya tu ṣaṣṭhāṁśa eva tato’lpa-hāniḥ | tad yadi sarvābhyo rocate tarhi vayaṁ saumyā iva bhavatyaḥ samprati rājya-vārtām apahāya samucitād apy adhika-mūlyena mauktikāny ādāya asya cillātakasya sparśa-mātreṇaiva janiṣyamāṇa-duṣkīrti-bharād ātmānam api saṁrakṣya sva-gṛham āsādayāmaḥ |
размер не определён
Рассудив так, она издали велела мне: «Стой!» — и сказала Лалите: «Лалита! Сейчас у этого лесного героя в безлюдном лесу дерзости через край, а ваши тела нежны, как цветы ширишы. Взгляни на место, время, силы — и брось спор». Услышав это, Чандрамукхи сказала: «Простушки! Нандимукхи говорит правду — послушайте. Мы слабые, нежные телом, а он — мужчина из безлюдного леса, очень дерзкий. Та, от одного вида которой он теряется от страха, — наша самодержица — не рядом. Военачальники — Судурмукха, Абхиманью и прочие — ничего не знают об этом и далеко. Если в этом страшном месте мы сцепимся между собой, со всех сторон поднимутся злые грабители и растащат весь жемчуг, — и великий убыток будет нам, а ему лишь шестая доля, убыток малый. Так что, если все согласны, будем кроткими, бросим пока разговор о царстве, возьмём жемчуг даже дороже подобающего, убережём себя от бремени дурной славы, что пойдёт от одного касания этого бродяги, — и пойдём домой.
c48f239acc24 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 08:35:51 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами