सुबलः किञ्चिद् विहस्याह—भद्रं वचः । किं च एताभिः स्वीयस्वीयाभीप्सितमौक्तिकानि विचित्य पृथक् पृथक् कुटीकृतानि दृष्ट्वा भवतापि स्वाभीप्सितमूल्यं कथ्यताम् ।
ततोऽहम् अब्रुवम्—भद्रं दर्शयन्तु स्वस्वाभीप्सितमौक्तिकानि । मूल्यं कथ्यते मया ।
सुबलः प्राह—प्रियवयस्य ! एता विनयेन यन् निवेदयन्ति तत् कृपयावधार्य भवते यदि रोचते, तदा विधीयताम् ।
ततोऽहं—सुबल ! कथ्यतां किं निवेदयन्ति । युक्तं चेत् कर्तव्यम् ।
subalaḥ kiñcid vihasyāha—bhadraṁ vacaḥ | kiṁ ca etābhiḥ svīya-svīyābhīpsita-mauktikāni vicitya pṛthak pṛthak kuṭī-kṛtāni dṛṣṭvā bhavatāpi svābhīpsita-mūlyaṁ kathyatām |
tato’ham abruvam—bhadraṁ darśayantu sva-svābhīpsita-mauktikāni | mūlyaṁ kathyate mayā |
subalaḥ prāha—priya-vayasya ! etā vinayena yan nivedayanti tat kṛpayāvadhārya bhavate yadi rocate, tadā vidhīyatām |
tato’haṁ—subala ! kathyatāṁ kiṁ nivedayanti | yuktaṁ cet kartavyam |
размер не определён
Субала чуть улыбнулся: «Доброе слово. Пусть они выберут себе жемчуг, сложат каждая свою кучку — посмотришь и назовёшь желанную цену». Я: «Хорошо. Пусть покажут, какой жемчуг хотят, а цену назову я». Субала: «Милый друг! Выслушай милостиво, о чём они смиренно просят, и, если тебе понравится, так и сделай». Я: «Субала, говори, о чём просят. Если это разумно, сделаем».
e2afe365393f · опубликовано 24 сент. 2026 г., 08:35:51 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами