वृन्दारण्यं त्यजेति प्रवदति यदि कोऽप्य् अस्य जिह्वां छिनद्मिश्रीमद्वृन्दावनान् मां यदि नयति बलात् कोऽपि तं हन्म्य् अवश्यम् ।कामं वेश्याम् उपेयां न खलु परिणयायान्य् अतो यामि कामंचौर्ये कुर्यां धनार्थं न तु चलति पदं हन्त वृन्दावनान् मे ॥2.15॥
vṛndāraṇyaṁ tyajeti pravadati yadi ko’py asya jihvāṁ chinadmiśrīmad-vṛndāvanān māṁ yadi nayati balāt ko’pi taṁ hanmy avaśyam |kāmaṁ veśyām upeyāṁ na khalu pariṇayāyāny ato yāmi kāmaṁcaurye kuryāṁ dhanārthaṁ na tu calati padaṁ hanta vṛndāvanān me ||2.15||
«Оставь Вриндаван!» — скажи мне это кто-нибудь, и я отрежу ему язык; уведи меня кто-нибудь силой из прекрасного Вриндавана — и я непременно убью его. Пусть лучше я пойду к блуднице, но ради женитьбы отсюда не уйду; пусть лучше буду воровать ради денег, — но, ах, нога моя не сдвинется из Вриндавана!
a10f16716f30 · опубликовано 29 сент. 2026 г., 23:44:54 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Размер — sragdharā. Нарочитая гипербола: поэт не одобряет ни насилия, ни греха, а меряет ими силу привязанности к Вриндавану — любое падение кажется ему меньшим злом, чем уход отсюда.