एकं वीक्ष्य जिह्रेति यस्य कवरी मन्यन् मुखं मोहनंकिंचिद् वक्षसिजौ दृशौ किम् अपि यद्दान्ताघरं किंचन ।किंचिद् यद्द्युतिमञ्जरीर् इति महाश्चर्यं निकुञ्जोदरेश्यामोरःस्थलभूषणं स्फुरतु मे तद् धेमगौरं महः ॥3.81॥
ekaṁ vīkṣya jihreti yasya kavarī manyan mukhaṁ mohanaṁkiṁcid vakṣasijau dṛśau kim api yad-dāntāgharaṁ kiṁcana |kiṁcid yad-dyuti-mañjarīr iti mahāścaryaṁ nikuñjodareśyāmoraḥ-sthala-bhūṣaṇaṁ sphuratu me tad dhema-gauraṁ mahaḥ ||3.81||
размер не определён
Пусть сияет мне то золотистое сияние — украшение груди Шьямы, великое чудо в глубине беседки: он смущается, увидев одно — её косу, другое — лицо, которое считает чарующим, что-то — грудь, глаза, губы и зубы, что-то — ростки её сияния.
b9db014c4d64 · опубликовано 29 сент. 2026 г., 23:54:09 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Размер — śārdūla-vikrīḍita. Строки 1–2 в e-тексте искажены (dāntāgharaṁ вместо dantādharaṁ); перевод предположителен.