वशीकृतमायत्वेनापि ताम् आह— स त्वं हि नित्यविजितात्मगुणः स्वधाम्ना कालो वशीकृतविसृज्यविसर्गशक्तिः । इति । स्वधाम्ना चिच्छक्त्या, यतः कालो मायाप्रेरकः इति टीका च । आत्मा त्व् अत्र जीवः, तस्य गुणाः सत्त्वादयः, सत्त्वं रजस् तम इति गुणा जीवस्य नैव मे इत्य् उक्तत्वात् ॥ ॥
vaśīkṛta-māyatvenāpi tām āha— sa tvaṁ hi nitya-vijitātma-guṇaḥ sva-dhāmnā kālo vaśī-kṛta-visṛjya-visarga-śaktiḥ | iti | sva-dhāmnā cic-chaktyā, yataḥ kālo māyā-prerakaḥ iti ṭīkā ca | ātmā tv atra jīvaḥ, tasya guṇāḥ sattvādayaḥ, sattvaṁ rajas tama iti guṇā jīvasya naiva me ity uktatvāt || ||
Он излагает ту же силу и тем, что майя Ему покорена:
«Ведь Ты — тот, у кого качества души покорены вечно Своею обителью; Ты — время, у кого покорена сила творить творимое».
«Своею обителью» — силою сознания, ибо, как говорит и тика, «время есть побудитель майи». «Душа» же здесь — джива, а качества его — саттва и прочие: ведь сказано «саттва, раджас, тамас — качества дживы, вовсе не Мои».
fd7749f79d78 · опубликовано 20 сент. 2026 г., 11:13:10 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Ещё один довод к тому же: сила Его та, что держит майю в подчинении.
«Время» названо именем Бога, а не отдельной вещью: оно то, чем майя движима.
И оговорено, чьи качества гуны: не Его, а дживы.