तन्मूर्तेर् जलादिभिर् अपरिच्छेदे स्वानुभवं प्रमाणयति— तच् चेज् जलस्थं तव सज्जगद्वपुः किं मे न दृष्टं भगवंस् तदैव । किं वा सुदृष्टं हृदि मे तदैव किं नो सपद्य् एव पुनर् व्यदर्शि ॥ जगदाश्रयभूतं नारायणाभिधं तव तद्वपुः जलस्थम् एवेत्य् एवं यदि सत् सत्यं स्यात्, तर्हि तदैव कमलनालमार्गेणान्तः प्रविश्य संवत्सरशतं विचिन्वतापि मया, हे भगवन्न्! अचिन्त्यैश्वर्य! तत् किम् इति न दृष्टम्? यदि च तद्वपुर् मायामात्रं, माया स्याच् छाम्बरीबुद्ध्योर् इति त्रिकाण्डशेषरीत्या मिथ्याभिव्यञ्जककलाविशेषदर्शितमात्रं स्यात्, तर्हि किं वा रूढसमाधियोगविरूढबोधेन मया हृदि तदैव सुष्ठु सच्चिदानन्दघनत्वेन दृष्टं, समाध्यनन्तरं किं वा पुनः सपद्य् एव नो व्यदर्शि न दृष्टम् । अतस् त्वन्मूर्तेर् मायामयत्वं देशविशेषकृतपरिच्छेदश् च सत्यो न भवतीत्य् अर्थः ।
tan-mūrter jalādibhir aparicchede svānubhavaṁ pramāṇayati— tac cej jala-sthaṁ tava saj-jagad-vapuḥ kiṁ me na dṛṣṭaṁ bhagavaṁs tadaiva | kiṁ vā sudṛṣṭaṁ hṛdi me tadaiva kiṁ no sapady eva punar vyadarśi || jagad-āśraya-bhūtaṁ nārāyaṇābhidhaṁ tava tad-vapuḥ jalastham evety evaṁ yadi sat satyaṁ syāt, tarhi tadaiva kamala-nāla-mārgeṇāntaḥ praviśya saṁvatsara-śataṁ vicinvatāpi mayā, he bhagavann! acintyaiśvarya! tat kim iti na dṛṣṭam? yadi ca tad-vapur māyā-mātraṁ, māyā syāc chāmbarī-buddhyor iti trikāṇḍa-śeṣa-rītyā mithyābhivyañjaka-kalā-viśeṣa-darśita-mātraṁ syāt, tarhi kiṁ vā rūḍha-samādhi-yoga-virūḍha-bodhena mayā hṛdi tadaiva suṣṭhu saccidānanda-ghanatvena dṛṣṭaṁ, samādhy-anantaraṁ kiṁ vā punaḥ sapady eva no vyadarśi na dṛṣṭam | atas tvan-mūrter māyāmayatvaṁ deśa-viśeṣa-kṛta-paricchedaś ca satyo na bhavatīty arthaḥ |
А что образ Его водами и прочим не ограничивается, он подкрепляет собственным переживанием:
«Если то Твоё тело, что зовётся миром и пребывает в воде, есть сущее, — почему, о Бхагаван, не увидел я его тогда же? А если увидел хорошо, в сердце своём, — почему тотчас же вслед не увидел снова?»
То есть: если бы то Твоё тело, что служит опорою миру и именуется Нараяной, «сущим», то есть истинным, пребывало в воде, — то почему, о Бхагаван непостижимого владычества, я, войдя тогда же внутрь по стеблю лотоса и искавший сто лет, его не «увидел»?
А если то тело — одна лишь майя, то есть лишь показанное особой частью, что являет ложное (по обычаю «Триканда-шеши»: «майя бывает колдовство и разум»), — то «почему» я тогда же, постижением, возросшим во взошедшем самадхи-йоге, «в сердце» увидел его хорошо, как сгущённое бытие, сознание и блаженство, а сразу вслед за самадхи «тотчас же» «снова» «не увидел»?
Потому смысл тот, что ни состояние из майи у Твоего образа, ни ограничение его особым местом не истинны.
511e5c49ffda · опубликовано 20 сент. 2026 г., 11:13:10 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Довод построен на собственной неудаче: сто лет искал и не нашёл.
Вилка та же, что и прежде: тело либо есть, либо от майи, — и оба конца опровергнуты одним опытом.
Видел он его лишь в сердце и лишь в самадхи, и это решает дело.