स्वोत्सङ्गे न्यस्य बालं निजम् इमम् इति दुश्चेष्टम् उच्चैर् अमेध्यक्रीडं सोढ्वापराधान् सकरुणमति संमृज्य वीतं रजोभिः ।आत्मेशप्रेमदिव्यं स्तनभरम् अलं पाययित्वा सुमातःश्रीमद्वृन्दाटवि त्वं सहजनिरवधिस्नेहपूरेऽभिरक्ष ॥11.1॥
svotsaṅge nyasya bālaṁ nijam imam iti duśceṣṭam uccair amedhya-krīḍaṁ soḍhvāparādhān sakaruṇa-mati saṁmṛjya vītaṁ rajobhiḥ |ātmeśa-prema-divyaṁ stana-bharam alaṁ pāyayitvā sumātaḥśrīmad-vṛndāṭavi tvaṁ sahaja-niravadhi-sneha-pūre’bhirakṣa ||11.1||
размер не определён
О прекрасный Вриндаван, добрая мать! Посадив на колени этого ребёнка со словами «это мой» — дурно ведущего себя и играющего в нечистотах, — стерпев его проступки, с состраданием очистив от пыли и вдоволь напоив дивной грудью, полной любви к своим владыкам, защити его в потоке природной безграничной нежности.
7dc74a1f53ed · опубликовано 30 сент. 2026 г., 00:48:49 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Размер — sragdharā. Вриндаван — мать, поэт — её ребёнок.