तच्छब्दस्यैवाभ्यासो दृश्यते—एवं कृष्णमतेः इत्यादौ । अन्यत्र च— यूयं नृलोके बत भूरिभागा लोकं पुनाना मुनयोऽभियन्ति । येषां गृहान् आवसतीति साक्षाद् गूढं परं ब्रह्म मनुष्यलिङ्गम् ॥ स वा अयं ब्रह्म महद्विमृग्य कैवल्यनिर्वाणसुखानुभूतिः । प्रियः सुहृद् वः खलु मातुलेय आत्मार्हणीयो विधिकृद् गुरुश् च ॥ न यस्य साक्षाद् भवपद्मजादिभी रूपं धिया वस्तुतयोपवर्णितम् । मौनेन भक्त्योपशमेन पूजितः प्रसीदताम् एष स सात्वतां पतिः ॥ टीका च—अहो प्रह्लादस्य भाग्यं येन देवो दृष्टः । वयं तु मन्दभाग्या इति विषीदन्तं राजानं प्रत्य् आह—यूयम् इति त्रिभिर् इत्य् एषा । मनुष्यस्य दृश्यमानमनुष्यस्येव लिङ्गं करचरणादिसन्निवेशो यस्य तं रूपं श्रीविग्रहः । वस्तुतया नोपवर्णितं तद्रूपस्यैव परब्रह्मत्वेन किम् इदं वस्त्व् इति निर्देष्टुम् अशक्यत्वात् । यथोक्तं सहस्रनामस्तोत्रे अनिर्देश्यवपुर् इति । एषाम् एव पद्यानां सप्तमान्तेऽपि परमामोदकत्वात् पुनर् आवृत्तिर् दृश्यते ॥ ॥
tac-chabdasyaivābhyāso dṛśyate—evaṁ kṛṣṇa-mateḥ ity-ādau | anyatra ca— yūyaṁ nṛ-loke bata bhūri-bhāgā lokaṁ punānā munayo'bhiyanti | yeṣāṁ gṛhān āvasatīti sākṣād gūḍhaṁ paraṁ brahma manuṣya-liṅgam || sa vā ayaṁ brahma mahad-vimṛgya- kaivalya-nirvāṇa-sukhānubhūtiḥ | priyaḥ suhṛd vaḥ khalu mātuleya ātmārhaṇīyo vidhi-kṛd guruś ca || na yasya sākṣād bhava-padmajādibhī rūpaṁ dhiyā vastutayopavarṇitam | maunena bhaktyopaśamena pūjitaḥ prasīdatām eṣa sa sātvatāṁ patiḥ || ṭīkā ca—aho prahlādasya bhāgyaṁ yena devo dṛṣṭaḥ | vayaṁ tu manda-bhāgyā iti viṣīdantaṁ rājānaṁ praty āha—yūyam iti tribhir ity eṣā | manuṣyasya dṛśyamāna-manuṣyasyeva liṅgaṁ kara-caraṇādi-sanniveśo yasya taṁ rūpaṁ śrī-vigrahaḥ | vastutayā nopavarṇitaṁ tad-rūpasyaiva para-brahmatvena kim idaṁ vastv iti nirdeṣṭum aśakyatvāt | yathoktaṁ sahasra-nāma-stotre anirdeśya-vapur iti | eṣām eva padyānāṁ saptamānte'pi paramāmodakatvāt punar āvṛttir dṛśyate || ||
Видно и повторение того же слова: «так у него, чья мысль в Кришне» и далее; и в другом месте: «Вы, о обильно счастливые в мире людей, в чьи дома приходят отшельники, очищающие мир, говоря: „Он здесь обитает“ — воочию сокрытый высший Брахман, имеющий признак человека. Он же, этот — Брахман, искомый великими, переживание счастья угасания в единости, — милый, друг ваш, ведь сын дяди по матери, почитаемый как сам себе, исполнитель предписаний и наставник. Чей облик ни Бхава, ни лотосорождённый и прочие не описали воочию мыслью как вещь, — почтённый молчанием, преданностью, успокоением, да будет милостив этот, он, супруг сатватов».
И тика: «Царю, унывавшему: „О, счастлив Прахлада, что видел бога; а мы скудно счастливы“, — он говорит тремя стихами: „вы“». «Имеющий признак человека» — тот, у кого размещение рук, ног и прочего как у видимого человека; «облик» — шри образ. «Не описан как вещь» — ибо об этом самом облике, будучи высшим Брахманом, нельзя сказать: «что это за вещь?» Как сказано в гимне «Тысячи имён»: «чьё тело неуказуемо». А в конце седьмой песни видно повторение этих же стихов — по их высочайшей усладительности.
0b7d988ee418 · publicado 20 sept 2026, 19:59:50 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Утешение унывающему построено на перевороте: не вы обделены, а к вам Он ходит в дом.
И родство названо в списке величий: двоюродный брат — наравне с «высшим Брахманом».