ननु गच्छन्तु ते सशरीरा एव स्वं धाम । तत्रापि स्वयं भगवान् विराजत एवेति न तेषां तद्विरहदुःखम् अपि । श्रीभगवांस् तु तथासमर्थश् चेत् तर्हि कथम् अन्यांस् तादृशान् आविर्भाव्य तैः सह मर्त्यलोकानुग्रहार्थम् अपरम् अपि कियन्तं कालं मर्त्यलोकेऽपि प्रकटो नासीत्? इत्य् अत्र सिद्धान्तयन् तेषां श्रीभगवतश् च सौहार्दभरेणापि परस्परम् अव्यभिचारित्वम् आह— तथाप्य् अशेषस्थितिसम्भवाप्ययेष्व् अनन्यहेतुर् यद् अशेषशक्तिधृक् । नैच्छत् प्रणेतुं वपुर् अत्र शेषितं मर्त्येन किं स्वस्थगतिं प्रदर्शयन् ॥ यद्यप्य् उक्तप्रकारेण अशेषस्थितिसम्भवाप्ययेषु अनन्यहेतुः यत् यस्मात् तदूर्ध्वम् अप्य् अनन्ततादृशशक्तिधृक्, तथापि यादवान् अन्तर्धाप्य निजं वपुर् अत्र शेषितं प्रणेतुं किञ्चित् कालं स्थापयितुं नैच्छत्, किन्तु स्वम् एव लोकम् अनयत् । तत्र हेतुः—तान् विना मर्त्येन लोकेन किं मम प्रयोजनं? इति स्वस्थानां तद्धामगतानां तेषां गतिम् एव स्वस्याभिमतत्वेन प्रकृष्टां दर्शयन्न् इति ॥ ॥
nanu gacchantu te sa-śarīrā eva svaṁ dhāma | tatrāpi svayaṁ bhagavān virājata eveti na teṣāṁ tad-viraha-duḥkham api | śrī-bhagavāṁs tu tathā-samarthaś cet tarhi katham anyāṁs tādṛśān āvirbhāvya taiḥ saha martya-lokānugrahārtham aparam api kiyantaṁ kālaṁ martya-loke'pi prakaṭo nāsīt? ity atra siddhāntayan teṣāṁ śrī-bhagavataś ca sauhārda-bhareṇāpi parasparam avyabhicāritvam āha— tathāpy aśeṣa-sthiti-sambhavāpyayeṣv ananya-hetur yad aśeṣa-śakti-dhṛk | naicchat praṇetuṁ vapur atra śeṣitaṁ martyena kiṁ sva-stha-gatiṁ pradarśayan || yadyapy ukta-prakāreṇa aśeṣa-sthiti-sambhavāpyayeṣu ananya-hetuḥ yat yasmāt tad-ūrdhvam apy ananta-tādṛśa-śakti-dhṛk, tathāpi yādavān antardhāpya nijaṁ vapur atra śeṣitaṁ praṇetuṁ kiñcit kālaṁ sthāpayituṁ naicchat, kintu svam eva lokam anayat | tatra hetuḥ—tān vinā martyena lokena kiṁ mama prayojanaṁ? iti sva-sthānāṁ tad-dhāma-gatānāṁ teṣāṁ gatim eva svasyābhimatatvena pra-kṛṣṭāṁ darśayann iti || ||
«Но пусть они идут в свою обитель прямо с телом; там ведь сияет и Сам Бхагаван, так что и горя разлуки с Ним у них нет. А если шри Бхагаван так властен, то почему Он, явив ещё иных таких же и оставшись с ними, не пробыл явленным в смертном мире ещё сколько-то времени, ради милости к нему?»
Заключая об этом, он говорит о взаимной неотступности их и шри Бхагавана и по силе их дружества: «И всё же Он, у кого нет иной причины для пребывания, возникновения и ухода всего, ибо Он носит всецелую силу, не пожелал продлить здесь оставленное тело: „Что мне со смертным?“ — тем показывая участь своих».
Хотя, как сказано, у Него нет иной причины для пребывания, возникновения и ухода всего, ибо Он носит такую бесконечную силу и выше того, — всё же, сокрыв Ядавов, Он не пожелал продлить здесь оставленное своё тело, удержать его хоть сколько-то времени, а увёл его в свой мир. Причина тут: «что мне за надобность в смертном мире без них?» — тем показывая как особо желанную для Себя ту самую участь своих, стоящих при Нём и ушедших в ту обитель.
8f1d12ddd46a · publicado 20 sept 2026, 19:59:50 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Уход объяснён не окончанием дела, а нежеланием оставаться там, где нет своих.