लौकिकाध्यात्मगोष्ठीत्य् एवम् एवेत्य् आह द्वयेन । तत्र प्रथमेन, यथा— आत्मा ह्य् एकः स्वयंज्योतिर् न् इत्योऽन्यो निर्गुणो गुणैः । आत्मसृष्टैस् तत्कृतेषु भूतेषु बहुधेयते ॥ अत्र द्वारकायाम् इति प्रकरणेन लभ्यते । हि यस्माद् एक एवआत्मामल्लक्षणं भगवत्त्वम् आत्मसृष्टैः स्वरूपाद् एवोल्लसितैर् गुणैः स्वरूपशक्तिवृत्तिविशेषैः कर्तृभिस् तत्कृतेषु तस्मिन् स्वरूपे एव प्रादुर्भावितेषु भूतेषु परमार्थसत्येषु द्वारकान्तर्वर्तिवस्तुषु बहुधा तत्तद्रूपेण ईयते प्रकाशते । सहस्रनामभाष्ये लोकनाथं महद्भूतम् इत्य् अत्र च भूतं परमार्थसत्यम् इति व्याख्यातम् । तथा तथा च प्रकाशः स्वरूपगुणापर् इत्यागेनैवेत्य् आह—स्वयं ज्योतिः स्वप्रकाश एव सन्, न् इत्य एव सन्, अन्यः प्रपञ्चेऽभिव्यक्तोऽपि तद्विलक्षण एव सन्, निर्गुणः प्राकृतगुणरहित एव च सन्न् इति ॥
laukikādhyātma-goṣṭhīty evam evety āha dvayena | tatra prathamena, yathā— ātmā hy ekaḥ svayaṁ-jyotir n ityo'nyo nirguṇo guṇaiḥ | ātma-sṛṣṭais tat-kṛteṣu bhūteṣu bahudheyate || atra dvārakāyām iti prakaraṇena labhyate | hi yasmād eka evaātmāmal-lakṣaṇaṁ bhagavattvam ātma-sṛṣṭaiḥ svarūpād evollasitair guṇaiḥ svarūpa-śakti-vṛtti-viśeṣaiḥ kartṛbhis tat-kṛteṣu tasmin svarūpe eva prādurbhāviteṣu bhūteṣu paramārtha-satyeṣu dvārakāntar-varti-vastuṣu bahudhā tat-tad-rūpeṇa īyate prakāśate | sahasra-nāma-bhāṣye lokanāthaṁ mahadbhūtam ity atra ca bhūtaṁ paramārtha-satyam iti vyākhyātam | tathā tathā ca prakāśaḥ svarūpa-guṇāpar ityāgenaivety āha—svayaṁ jyotiḥ sva-prakāśa eva san, n itya eva san, anyaḥ prapañce'bhivyakto'pi tad-vilakṣaṇa eva san, nirguṇaḥ prākṛta-guṇa-rahita eva ca sann iti ||
«Мирская беседа, беседа о душе» — что она именно такова, он говорит двумя стихами. Первым — вот так: «Душа ведь одна, сама свет, вечная, иная, безгунная; гунами, ею же сотворёнными, в существах, ими сделанных, она видится многообразно».
Что речь о Двараке, получается из связи речи. «Ведь» — поскольку одна именно душа, то есть отличаемое Мною бытие Бхагавана; «ею же сотворёнными гунами» — особыми действиями собственной Его силы, возникшими прямо из Его своеобразия, — как деятелями; «в существах, ими сделанных» — то есть в вещах, что пребывают внутри Двараки, явленных в том же своеобразии и подлинно истинных; «многообразно» — тем и этим обликом «видится», то есть является. И в бхашье на тысячу имён, на «владыку мира, великое существо», «существо» истолковано как подлинно истинное.
И что явление это — без утраты качеств своеобразия, он говорит так: «сама свет» — будучи именно самосветимой; «вечная» — будучи именно вечной; «иная» — будучи, хотя и явлена в мире, именно отличной от него; «безгунная» — будучи именно лишённой обычных гун.
5c1ea927a4c5 · publicado 20 sept 2026, 19:59:50 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Многообразие города не разбивает единства — оно его показывает, как свет показывает себя в том, что освещает.