इति निशम्य सुबलेन सम्पुटान् उद्घाट्य ताभ्यो मौक्तिकानि प्रदर्श्य मां प्रत्य् उक्तं—
प्रियवयस्य ! इमानि मौक्तिकान्य् अमूल्यानि । आभिर् गृहपत्यादिकं समस्तगोधनानि च विक्रीयापि एकस्यापि मूल्यं दातुम् अशक्यम् । एताः खलु भवत्स्निग्धाः सर्वान् उपेक्ष्य त्वां जानन्ति । तस्माद् एतत्पूर्वकृतकार्पण्यम् अपि विस्मृत्य मां च त्वदनुगतम् अवेक्ष्य यत्किञ्चिन्मूल्यं गृहीत्वा विनामूल्येन दत्तवद् आसाम् अभीप्सितमौक्तिकानि दातुम् आज्ञा क्रियताम् ।
ततोऽहम् अवोचम्—सखे ! नहि नहि । वयं वाणिज्यव्यवसायिनः । भवतु, किं कर्तव्यम् ? भवद्वचनं च रक्षणीयम् । तद् यत् किञ्चिद् अल्पम् एव मया मृग्यते तद् दापयित्वैव दीयन्ताम् । किं च, उत्कोचं गृहीत्वा वारं वारं मम घट्टीदानद्रव्याणि भवता विनाशितानि सन्तीति मम केनापि कथितम् अस्ति तस्मान् मूल्यद्रव्यं समक्षम् एव मयैवाभ्यो ग्रहीतव्यम् ।
iti niśamya subalena sampuṭān udghāṭya tābhyo mauktikāni pradarśya māṁ praty uktaṁ—
priya-vayasya ! imāni mauktikāny amūlyāni | ābhir gṛha-paty-ādikaṁ samasta-godhanāni ca vikrīyāpi ekasyāpi mūlyaṁ dātum aśakyam | etāḥ khalu bhavat-snigdhāḥ sarvān upekṣya tvāṁ jānanti | tasmād etat-pūrva-kṛta-kārpaṇyam api vismṛtya māṁ ca tvad-anugatam avekṣya yat-kiñcin-mūlyaṁ gṛhītvā vinā-mūlyena dattavad āsām abhīpsita-mauktikāni dātum ājñā kriyatām |
tato’ham avocam—sakhe ! nahi nahi | vayaṁ vāṇijya-vyavasāyinaḥ | bhavatu, kiṁ kartavyam ? bhavad-vacanaṁ ca rakṣaṇīyam | tad yat kiñcid alpam eva mayā mṛgyate tad dāpayitvaiva dīyantām | kiṁ ca, utkocaṁ gṛhītvā vāraṁ vāraṁ mama ghaṭṭī-dāna-dravyāṇi bhavatā vināśitāni santīti mama kenāpi kathitam asti tasmān mūlya-dravyaṁ samakṣam eva mayaivābhyo grahītavyam |
छन्द अज्ञात
Услышав это, Субала открыл шкатулки, показал им жемчуг и сказал мне: «Милый друг! Этот жемчуг бесценен. Продай они хоть мужей и прочих, хоть все свои стада — не заплатить им и за одну жемчужину. Они ведь любят тебя, ни на кого не глядят, знают только тебя. Так забудь их прежнюю скупость, взгляни на меня, твоего спутника, возьми какую-нибудь цену и вели дать им желанный жемчуг — будто даром». Я ответил: «Друг, нет-нет! Мы люди торговые. Ну что ж, что поделать — и твоё слово надо уважить. Пусть заплатят хоть немного — то, что я попрошу, — тогда и дадим. И ещё: мне кто-то сказал, что ты берёшь взятки и не раз губил сборы моей заставы. Так что плату я возьму с них сам, при себе».
41840e26405b · प्रकाशित 24 सित॰ 2026, 8:35:51 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से