यश् चैषाम् एकादशस्कन्धान्ते तदन्यथाभावः श्रूयते, स तु श्रीमदर्जुनपराजयविमोहपर्यन्तो मायिक एव । तथारचनं च ब्रह्मशापानिवर्त्यताख्यापनायैव गोब्राह्मणहितावतारिणा भगवता विहितम् इति ज्ञेयम् । दृश्यते च बृहदग्निपुराणादौ रावणहृतायाः सीताया मायिकत्वं यथा तद्वत् । तथा हि तदानीम् एवाह— त्वं तु मद्धर्मम् आस्थाय ज्ञाननिष्ठ उपेक्षकः । मन्मायारचिताम् एतां विज्ञायोपशमं व्रज ॥ त्वं तु दारुको ज्ञाननिष्ठो मदीयलीलातत्त्वज्ञः, मद्धर्मं मम स्वभक्तप्रतिपालयितृत्वरूपं स्वतुल्यपरिकरसङ्गित्वरूपं च स्वभावम् आस्थाय विश्रभ्य, एताम् अधुना प्रकाशितां सर्वाम् एव मौषलादिलीलां मम इन्द्रजालवद् रचितां विज्ञायौपेक्षको बहिर्दृष्ट्या जातं शोकम् उपेक्षमाण उपशमं चित्तक्षोभात् निवृत्तिं व्रज प्राप्नुहि । तुशब्देनान्ये तावन् मुह्यन्तु, ] तव तु तथा मोहो न युक्त एवेति ध्वनितम् । अत्र श्रीदारुकस्य स्वयं वैकुण्ठावतीर्णत्वेन सिद्धत्वाद् एताम् इत्य् अत्रातिसन्निहितार्थलाभाच् चान्यथाव्याख्यानम् एव प्रथमप्रतीत्यविषय इति विवेक्तव्यम् । ॥
yaś caiṣām ekādaśa-skandhānte tad-anyathā-bhāvaḥ śrūyate, sa tu śrīmad-arjuna-parājaya-vimoha-paryanto māyika eva | tathā-racanaṁ ca brahma-śāpānivartyatā-khyāpanāyaiva go-brāhmaṇa-hitāvatāriṇā bhagavatā vihitam iti jñeyam | dṛśyate ca bṛhad-agni-purāṇādau rāvaṇa-hṛtāyāḥ sītāyā māyikatvaṁ yathā tadvat | tathā hi tadānīm evāha— tvaṁ tu mad-dharmam āsthāya jñāna-niṣṭha upekṣakaḥ | man-māyā-racitām etāṁ vijñāyopaśamaṁ vraja || tvaṁ tu dāruko jñāna-niṣṭho madīya-līlā-tattvajñaḥ, mad-dharmaṁ mama svabhakta-pratipālayitṛtva-rūpaṁ sva-tulya-parikara-saṅgitva-rūpaṁ ca svabhāvam āsthāya viśrabhya, etām adhunā prakāśitāṁ sarvām eva mauṣalādi-līlāṁ mama indra-jālavad racitāṁ vijñāyaupekṣako bahir-dṛṣṭyā jātaṁ śokam upekṣamāṇa upaśamaṁ citta-kṣobhāt nivṛttiṁ vraja prāpnuhi | tu-śabdenānye tāvan muhyantu, ] tava tu tathā moho na yukta eveti dhvanitam | atra śrī-dārukasya svayaṁ vaikuṇṭhāvatīrṇatvena siddhatvād etām ity atrātisannihitārtha-lābhāc cānyathā-vyākhyānam eva prathama-pratīty-aviṣaya iti vivektavyam | ||
А то иное их состояние, о котором слышно в конце одиннадцатой песни и которое кончается поражением и обольщением шримад Арджуны, — оно майическое. И устроено оно Бхагаваном, нисшедшим ради блага коров и брахманов, именно чтобы огласить, что проклятие брахмана неотвратимо; так это и надо понимать. Как и в «Великой Агни-пуране» и прочих видно, что похищенная Раваною Сита была майическою, — так же и тут.
Он ведь тогда же и говорит: «А ты, приняв мою природу, утверждённый в знании, безучастный, — познав, что всё это устроено моею майей, иди к успокоению». «Ты» — Дарука, утверждённый в знании, знающий суть моих игр; «приняв мою природу», то есть доверившись природе моей, чей облик — хранить своих преданных и быть в спутничестве со свитою, себе равной; «познав» эту, то есть всю явленную ныне игру с палицею и прочим, устроенную мною, как наваждение; «безучастный» — оставляющий без внимания горе, возникшее от внешнего взгляда; «иди к успокоению» — обрети отвращение от волнения сердца. Словом «же» отзвучало: пусть иные покамест обольщаются, а тебе такое обольщение вовсе не пристало.
И так как доказано, что шри Дарука сам нисшёл с Вайкунтхи, а слово «эту» здесь даёт ближайший смысл, надо различить: иное толкование не есть предмет первого постижения.
c64effe7786b · 发布于 2026年9月20日 19:59:50 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Сита в огне и палица Ядавов поставлены рядом: где нужен ужас предания, остаётся его подобие.