अहो अस्तु तावद् एषां न् इत्यम् एव श्रीकृष्णमैत्रीपरमानन्दम् अनुभवतां भाव्यं, सम्प्रति अस्माकम् अपि तत् किम् अपि जातम् इत्य् आह— एषां तु भाग्यमहिमाच्युत तावद् आस्ताम् एकादशैव हि वयं बत भूरिभागाः । एतद् धृषीकचषकैर् असकृत् पिबामः शर्वादयोऽङ्घ्र्युदजमध्वमृतासवं ते ॥ एका अखण्डिता न् इत्येति यावत् । सा भाग्यमहिमा भाग्यमाहात्म्यम् एषां तावद् आस्तां, सम्प्रति शर्वादयोदशदिक्पालदेवा एव वयं भूरिभागाः । परमभक्तत्वात् तेषु मुख्यत्वाच् च शर्वादय इत्य् उक्तम् । भूरिभागत्वम् एव दर्शयति—हृषीकचषकैश् चक्षुरादिलक्षणपानपात्रैः कृत्वा, वयम् अप्य् एतत् साक्षाद् एव यथा स्यात् तथा ते तव अङ्घ्र्युदजमध्वमृतासवमसकृत् पुनः पुनर् इहागत्य पिबाम इति । चरणसौन्दर्यादिकम् एवातिमनोहरत्वात् मध्वादितया त्रिधापि रूपितं समाहारद्वन्द्वेन । एतद् इति चास्यैव वा विशेषणस्य । अत्र "तुष्यतु दुर्जनः" इति न्यायेन श्रीव्रजवासिनां प्राकृतदेहित्वमतेऽपि तेषां करणैर् देवताकर्तृकभोगो न युज्येत, तस्य च न् इत्यत्वात् इत्य् अत्र श्रीशङ्कराचार्येण च करणपक्षस्यैव हि देवता न भोक्तृपक्षस्य इत्य् आत्मन एव भोक्तृत्वनिर्धारणात् ॥
aho astu tāvad eṣāṁ n ityam eva śrī-kṛṣṇa-maitrī-paramānandam anubhavatāṁ bhāvyaṁ, samprati asmākam api tat kim api jātam ity āha— eṣāṁ tu bhāgya-mahimācyuta tāvad āstām ekādaśaiva hi vayaṁ bata bhūri-bhāgāḥ | etad dhṛṣīka-caṣakair asakṛt pibāmaḥ śarvādayo'ṅghry-udaja-madhv-amṛtāsavaṁ te || ekā akhaṇḍitā n ityeti yāvat | sā bhāgya-mahimā bhāgya-māhātmyam eṣāṁ tāvad āstāṁ, samprati śarvādayodaśa-dik-pāla-devā eva vayaṁ bhūri-bhāgāḥ | parama-bhaktatvāt teṣu mukhyatvāc ca śarvādaya ity uktam | bhūri-bhāgatvam eva darśayati—hṛṣīka-caṣakaiś cakṣur-ādi-lakṣaṇa-pāna-pātraiḥ kṛtvā, vayam apy etat sākṣād eva yathā syāt tathā te tava aṅghry-udaja-madhv-amṛtāsavamasakṛt punaḥ punar ihāgatya pibāma iti | caraṇa-saundaryādikam evātimanoharatvāt madhv-āditayā tridhāpi rūpitaṁ samāhāra-dvandvena | etad iti cāsyaiva vā viśeṣaṇasya | atra "tuṣyatu durjanaḥ" iti nyāyena śrī-vraja-vāsināṁ prākṛta-dehitva-mate'pi teṣāṁ karaṇair devatā-kartṛka-bhogo na yujyeta, tasya ca n ityatvāt ity atra śrī-śaṅkarācāryeṇa ca karaṇa-pakṣasyaiva hi devatā na bhoktṛ-pakṣasya ity ātmana eva bhoktṛtva-nirdhāraṇāt ||
«О, пусть будет им должное — им, вечно переживающим высшую радость дружбы со шри Кришною; а вот и у нас ныне случилось что-то такое», — так он говорит: «Величие их счастья, Ачьюта, пусть покамест останется в стороне; а вот мы, одиннадцать, — о, как мы обильно счастливы: чашами чувств мы не раз пьём это — мёд, нектар и хмель лотоса твоих стоп, Шарва и прочие».
«Одиннадцать» — то есть нераздельная, вечная. «Величие счастья» — величие счастья: «у них пусть покамест останется». «Ныне» «Шарва и прочие» — то есть мы, боги, хранители десяти сторон, «обильно счастливы»; «Шарва и прочие» сказано по их высшей преданности и по главенству среди них. И самое это обилие счастья он показывает: «чашами чувств», то есть сосудами для питья, отличаемыми как глаз и прочее, мы «не раз», снова и снова приходя сюда, «пьём» «это» — прямо, воочию — «мёд, нектар и хмель лотоса твоих стоп». Красота стоп и прочее по крайней своей пленительности описана здесь трояко — мёдом и прочим, — собирательным двандвою; а «это» относится и к нему же, то есть к определению.
И здесь, по правилу «да будет доволен и злой», — даже при мнении, что жители шри Враджа имеют вещественные тела, вкушение их орудиями, совершаемое божеством, было бы неуместно, ибо само оно вечно; и шри Шанкарачарья установил тут, что вкушающим бывает именно душа: «божество — со стороны орудия, а не со стороны вкушающего».
da1d140f5f41 · 发布于 2026年9月20日 19:59:50 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Боги-хранители сторон считают счастьем то, что у жителей Враджа повседневно, — и сами берут в свидетели глаз как чашу.