ताम्बूलव्यजनादिभिर् मृदु मृदु प्रेम्णाङ्घ्रिसंवाहनैःश्यामाङ्गे निहितालसाङ्गलतया दासीभिर् आसेव्यया ।प्राणेशाननचन्द्रगं मधु तथा ताम्बूलसंचर्वितंगृह्णत्या स्वमुखेन्दुगं च विहसन्त्यास्मै ददत्या मुहुः ॥4.16॥
tāmbūla-vyajanādibhir mṛdu mṛdu premṇāṅghri-saṁvāhanaiḥśyāmāṅge nihitālasāṅga-latayā dāsībhir āsevyayā |prāṇeśānana-candragaṁ madhu tathā tāmbūla-saṁcarvitaṁgṛhṇatyā sva-mukhendugaṁ ca vihasantyāsmai dadatyā muhuḥ ||4.16||
Положив томное тело-лиану на тело Шьямы, она принимает служение служанок — бетель, опахало и прочее, нежное-нежное растирание стоп с любовью; она принимает мёд и разжёванный бетель с луны лица владыки своей жизни и, смеясь, то и дело даёт ему со своей луны-лица.
850ae5f6add6 · опубликовано 30 сент. 2026 г., 00:01:42 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами