चौरोऽयं पतितोऽयम् इत्य् अतिवदन् सन्तर्जयन् ताडयन्बध्नन् सर्वजनोऽप्य् अनागसम् इमं सर्वत्र चोद्वेजयेत् ।अन्तःक्लेशम् अतीवदुःसहतरं प्राप्नोति नानाविधैर्दुःखैर् अर्द्यत एव चेत् तद् अपि मे देहोऽस्तु वृन्दावने ॥4.34॥
cauro'yaṁ patito'yam ity ativadan santarjayan tāḍayanbadhnan sarva-jano'py anāgasam imaṁ sarvatra codvejayet |antaḥ-kleśam atīva-duḥsahataraṁ prāpnoti nānā-vidhairduḥkhair ardyata eva cet tad api me deho'stu vṛndāvane ||4.34||
Пусть все люди, крича «это вор, это падший», везде мучают меня, невинного, — угрожают, бьют, связывают; пусть моё тело испытывает невыносимейшую внутреннюю муку и терзается разными страданиями, — всё же пусть оно будет во Вриндаване.
8848ca04b5b6 · опубликовано 30 сент. 2026 г., 00:01:42 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Размер — śārdūla-vikrīḍita.