Радха
भ्राम्यत्य् एष गिरेः कुरङ्गकुहरे कृष्णो भुजङ्गाग्रणीः
स्पृष्टो येन जनः प्रयाति विषमां काम् अप्य् असाध्यां दशाम् ।
नाभद्रं न च भद्रम् आकलयितुं शक्तास्मि दृष्टिच्छटा
मात्रेणास्य हताहम् इच्छसि कुतः प्रक्षेप्तुम् अत्रापि माम् ॥
bhrāmyaty eṣa gireḥ kuraṅga-kuhare kṛṣṇo bhujaṅgāgraṇīḥ
spṛṣṭo yena janaḥ prayāti viṣamāṁ kām apy asādhyāṁ daśām |
nābhadraṁ na ca bhadram ākalayituṁ śaktāsmi dṛṣṭi-cchaṭā-
mātreṇāsya hatāham icchasi kutaḥ prakṣeptum atrāpi mām ||
Здесь, в оленьей пещере горы, бродит этот чёрный — первейший из змеев; тронутый им впадает в какое-то тяжкое, неисцелимое состояние. Я уже не отличаю дурного от доброго — сражена одной вспышкой его взгляда. Зачем же ты хочешь бросить меня ещё и сюда?
d53bbd3777fc · опубликовано 24 сент. 2026 г., 01:16:54 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Мольба, которая выдаёт всё: Радха уже «укушена» — одного взгляда Кришны хватило. «Бхуджанга» — и змей, и повеса.