(इति लीलया शुष्कं रुदती पादोपकण्ठे लुठति ।)
पौर्णमासी (भुजभ्याम् आश्लिष्य) : वत्से ! मा रोदनं कृथाः । सर्वम् इदं ते शुभोदर्कं भविष्यति ।
कृष्णः : भगवति ! सत्यं भागधेयभाग् अस्मि, यद् अत्र साधीयसि समये तवोपस्थितिर् बभूव । ततः स्वीकृतशुल्कम् एवात्मानम् अवधारयामि ।
पौर्णमासी (जनान्तिकम्) : रामनीयकनिधे ! रमणीमणिर् एव तवोपकण्ठस्थलशोभनीबभूव । किम् अन्येन फल्गुना शुल्केन ?
कृष्णः (सानन्दम् आत्मगतम्) : दिष्ट्या मदभीष्टा शुल्कीकृता भगवत्या राधिका । (प्रकाशम्) भगवति ! सत्यम् अस्य मेदुरमहारागकौमुदीडम्बरकरम्बितस्य रमणीरत्नस्य लब्धये भवत्याः प्रसादवीथिम् अन्तरेण नान्या युक्तिर् अभिवर्तते ।
(iti līlayā śuṣkaṁ rudatī pādopakaṇṭhe luṭhati |)
paurṇamāsī (bhujabhyām āśliṣya) : vatse ! mā rodanaṁ kṛthāḥ | sarvam idaṁ te śubhodarkaṁ bhaviṣyati |
kṛṣṇaḥ : bhagavati ! satyaṁ bhāgadheya-bhāg asmi, yad atra sādhīyasi samaye tavopasthitir babhūva | tataḥ svīkṛta-śulkam evātmānam avadhārayāmi |
paurṇamāsī (janāntikam) : rāmanīyaka-nidhe ! ramaṇī-maṇir eva tavopakaṇṭha-sthala-śobhanī-babhūva | kim anyena phalgunā śulkena ?
kṛṣṇaḥ (sānandam ātma-gatam) : diṣṭyā mad-abhīṣṭā śulkīkṛtā bhagavatyā rādhikā | (prakāśam) bhagavati ! satyam asya medura-mahā-rāga-kaumudī-ḍambara-karambitasya ramaṇī-ratnasya labdhaye bhavatyāḥ prasāda-vīthim antareṇa nānyā yuktir abhivartate |
размер не определён
(С этими словами, играючи рыдая без слёз, падает к её ногам.) Паурнамаси (обнимая её): Дитя, не плачь. Всё это обернётся тебе во благо. Кришна: Почтенная, я и правда счастливец: ты пришла в самое подходящее время. Считаю, что пошлину я уже получил. Паурнамаси (в сторону): Сокровищница прелести! Жемчужина женщин уже стала украшением места рядом с тобой. К чему тебе какая-то жалкая пошлина? Кришна (радостно, про себя): Хвала судьбе: почтенная сделала пошлиной мою желанную Радхику. (Вслух.) Почтенная, правда: чтобы обрести эту жемчужину женщин, окутанную пышным лунным светом великой любви, нет иного средства, кроме дороги твоей милости.
8088d489eba2 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 01:16:54 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Развязка: пошлина — сама Радха, и отдаёт её Паурнамаси. «Каумуди», «лунный свет», из названия пьесы звучит в последней похвале Кришны.