तदपि गुरुगणे स्थिते हरिस् तु विगतमनःस्थितिसूचनां चकार । हरिमतिम् अवबुध्य बाष्पकण्ठः स च कथम् अप्य् अपसर्यणं बभाज । वचनवदनमार्जनानुशिक्षाद्यनुगतिम् उज्जहद् अप्य् अमुष्यतातः । अमुम् अनुनयनानुवृत्तिचर्यां न तु शिथिलाम् इव कर्तुम् ईशितासीत् ॥
tadapi gurugaṇe sthite haris tu vigatamanaḥsthitisūcanāṃ cakāra | harimatim avabudhya bāṣpakaṇṭhaḥ sa ca katham apy apasaryaṇaṃ babhāja | vacanavadanamārjanānuśikṣādyanugatim ujjahad apy amuṣyatātaḥ | amum anunayanānuvṛtticaryāṃ na tu śithilām iva kartum īśitāsīt ||
И всё же, когда сонм старших остался стоять, Хари подал знак, что мыслями он уже не здесь; а отец, поняв его мысль, с перехваченным от слёз горлом кое-как заставил себя отступить. И хотя он оставил обычную череду наставлений — слова, отирание лица, поучения, — ослабить свою ласку и угождение ему он всё равно не мог.
000000000000 · publicado 1 ene 1970, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Прощание описано с обеих сторон: сын торопится, отец отпускает силою. Отказаться от наставлений он сумел, от нежности — нет.