अथ विधानं—
सुखदुःखकरं यत् तु तद् विधानं बुधा विदुः ॥57॥
यथा तत्रैव द्वितीयाङ्के—
राधिका— (दूरतः कृष्णम् ईषद् अवलोक्य, जनान्तिकं संस्कृतेन)
सहचरि निरातङ्कः कोऽयं युवा मुदिरद्युतिर्
व्रजभुवि कुतः प्राप्तो माद्यन्मतङ्गजविभ्रमः ।
अहह चटुलैर् उत्सर्पद्भिर् दृगङ्चलतस्करैर्
मम धृतिर्धनं चेतःकोषाद् विलुण्ठयतीह यः ॥
(पुनर् अवेक्ष्य) हद्धी हद्धी प्पमादो, ललिदे पेक्ख पेक्ख एणं बम्हआरिणं दट्ठूण विक्खुहिदं मह हदहिअअम् । ता इमस्स महापाबस्स अग्गिप्पवेसो जेब्ब पराअचित्तम् ।
ललिता : हला, सच्चं कधेसि । ता णूणं सबण्णतणं भामेदि ।
राधिका : (पुनर् निभाल्य, संस्कृतेन)—
सहचरि हरिर् एष ब्रह्मवेशं प्रपन्नः
किम् अयम् इतरथा मे विद्रवत्य् अन्तरात्मा ।
शशधरमणिवेदी स्वेदधारां प्रसूते
न किल कुमुदबन्धोः कौमुदीम् अन्तरेण ॥
अत्र राधायाः कृष्णबुद्ध्या विप्रबुद्ध्या च सुखदुःखकथनाद् विधानम् ।
atha vidhānaṁ—
sukha-duḥkha-karaṁ yat tu tad vidhānaṁ budhā viduḥ ||57||
yathā tatraiva dvitīyāṅke—
rādhikā— (dūrataḥ kṛṣṇam īṣad avalokya, janāntikaṁ saṁskṛtena)
sahacari nirātaṅkaḥ ko’yaṁ yuvā mudira-dyutir
vraja-bhuvi kutaḥ prāpto mādyan-mataṅgaja-vibhramaḥ |
ahaha caṭulair utsarpadbhir dṛg-aṅcala-taskarair
mama dhṛtir-dhanaṁ cetaḥ-koṣād viluṇṭhayatīha yaḥ ||
(punar avekṣya) haddhī haddhī ppamādo, lalide pekkha pekkha eṇaṁ bamhaāriṇaṁ daṭṭhūṇa vikkhuhidaṁ maha hadahiaam | tā imassa mahāpābassa aggippaveso jebba parāacittam |
lalitā : halā, saccaṁ kadhesi | tā ṇūṇaṁ sabaṇṇataṇaṁ bhāmedi |
rādhikā : (punar nibhālya, saṁskṛtena)—
sahacari harir eṣa brahma-veśaṁ prapannaḥ
kim ayam itarathā me vidravaty antarātmā |
śaśadhara-maṇi-vedī sveda-dhārāṁ prasūte
na kila kumuda-bandhoḥ kaumudīm antareṇa ||
atra rādhāyāḥ kṛṣṇa-buddhyā vipra-buddhyā ca sukha-duḥkha-kathanād vidhānam |
размер не определён
Видхана. То, что приносит и счастье, и горе, мудрые называют видханой. Как там же, во втором действии: Радхика (издали чуть взглянув на Кришну, в сторону, на санскрите): «Подруга, кто этот бесстрашный юноша, сияющий, как туча? Откуда пришёл он в землю Враджа, играя, как опьянённый слон? Ах, его воры — края глаз, быстро скользящие, — похищают здесь сокровище моей стойкости из казны моего сердца!» (Взглянув снова.) Горе, горе, какая оплошность! Лалита, смотри, смотри: при виде этого брахмачари взволновалось моё окаянное сердце. Для такого великого греха одно искупление — войти в огонь. Лалита. Подружка, ты верно говоришь. Наверное, это сходство внешности тебя путает. Радхика (вглядевшись снова, на санскрите): «Подруга, это сам Хари, принявший облик брахмачари, — иначе отчего бы таяло моё сердце? Ведь лунный камень источает влагу только в лунном свете, друге ночных лотосов». Здесь Радха говорит и о счастье, принимая юношу за Кришну, и о горе, принимая его за брахмана: это видхана.
c1f34f2700e3 · опубликовано 24 сент. 2026 г., 17:55:54 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Кришна переоделся брахмачари, и Радха не сразу узнаёт Его. Лунный камень, по поверью, влажнеет только в лучах луны — так и сердце Радхи тает только от присутствия Кришны.