ततः स्मितम् अपवार्याहम् अवदं—सखे ! अलम् अनया चिन्तया । तन्निकटे ममोद्घूर्णा न जनिष्यत एव । यदि वा जायेत तर्हि मदुत्तमाङ्गस्य तद्वामभुजामृणालीम् उपधानीकृत्य तदुरस्तल्पोल्लसितपीतपट्टाम्बरवरविधूपधानोपरि मद्वामकरपल्लवम् अरुणम् अभिन्यस्य तथा मौक्तिकपणनिमित्तकवाग्विलासम् उल्लासयिष्यामि । यथा सुखेन जागर्याम् एव चत्वारो रजनियामा द्रुतम् एव विरमन्ति । अथवा मदुरोनामघनान्धकारविषमकारागारान्तस् तां प्रवेश्य तत्पार्श्वयुगलं कठोरभुजगारुत्मतार्गलाभ्यां दृढं संरुद्ध्य सुखेन निरातङ्कः स्वप्नविलासं वितरिष्यामि ।
tataḥ smitam apavāryāham avadaṁ—sakhe ! alam anayā cintayā | tan-nikaṭe mamodghūrṇā na janiṣyata eva | yadi vā jāyeta tarhi mad-uttamāṅgasya tad-vāma-bhujā-mṛṇālīm upadhānīkṛtya tad-uras-talpollasita-pīta-paṭṭāmbara-vara-vidhūpadhānopari mad-vāma-kara-pallavam aruṇam abhinyasya tathā mauktika-paṇa-nimittaka-vāg-vilāsam ullāsayiṣyāmi | yathā sukhena jāgaryām eva catvāro rajani-yāmā drutam eva viramanti | athavā mad-uro-nāma-ghanāndhakāra-viṣama-kārāgārāntas tāṁ praveśya tat-pārśva-yugalaṁ kaṭhora-bhuja-gārutmatārgalābhyāṁ dṛḍhaṁ saṁruddhya sukhena nirātaṅkaḥ svapna-vilāsaṁ vitariṣyāmi |
Скрывая улыбку, я ответил: «Друг! Оставь эту тревогу. Рядом с ней я не задремлю. А если и задремлю, то, положив голову на стебель лотоса её левой руки, как на подушку, а свою алую руку-побег — на дивную лунную подушку жёлтого шёлка, что сияет на ложе её груди, — так разверну игру слов о жемчужном залоге, что четыре стражи ночи пролетят в счастливом бдении. Или же заключу её в тесную темницу густого мрака, что зовётся моей грудью, крепко запру ей оба бока засовами-Гарудами моих твёрдых рук — и спокойно, без страха, предамся снам».
8c0ae38067c0 · 发布于 2026年9月24日 08:35:51 UTC
可用语言RU用方向键翻颂