ततः शिष्ये विद्या गरीयसीति मयोक्ते ललिता साकूतम् आह—नान्दीमुखि ! सौन्दर्यरसभरेणाप्यायितनिखिलगोकुलजननयनारविन्दां पररासस्थलीविहारिणीं परमरसतरङ्गिणीं रङ्गिणिसहचरीं हरिणीम् एतां परिहाय बाढम् अयसविदग्धकृष्णसारयुवा सखीस्थल्युपशल्ये तद्वास्तव्यशैव्यासहचरीमृगतृष्णिकां मुहुर् मुहुर् धावति । तथा गान्धर्वासरोवरनिकुञ्जाङ्गने सौरभप्रसरपरिवासितसकलदिशां चम्पकलतासखीं काञ्चनयूथिकाम् अपहाय गोवर्धनमल्लगृहकोणस्थां निर्गन्धपुष्पवतीं कुष्माण्डलतां तन् निकटस्थनीरसोषरस्थलपद्मां च तसहचरीं चञ्चलोऽयम् अविदग्धभ्रमरः पुनः पुनर् उड्डीयोड्डियानुसरति तद् एतद् आलम्बनावदग्ध्यरूपवैरूप्येण वृन्दावनमहेश्वरीसहचरी मधुरा रतिर् अप्रसन्ना सती एतच् छ्यामलरसं न पुष्णाति । तस्मात् तथैनम् अनभिज्ञं युक्तमाधुरीभिः प्रबोधय । यथा ताम् अविदग्धां रसगन्धशून्यां सर्वदैव विहायैनां वृन्दावनमहादेवीं सर्वतोभावेनानुसरति । तर्हि तत्प्रियसखी मधुरा रतिः स्वयम् एव परमोज्ज्वला भवन्ती एतद् अभीष्टकामान् सम्पादयिष्यत्य् एव ।
tataḥ śiṣye vidyā garīyasīti mayokte lalitā sākūtam āha—nāndīmukhi ! saundarya-rasa-bhareṇāpyāyita-nikhila-gokula-jananayanāravindāṁ para-rāsa-sthalī-vihāriṇīṁ parama-rasa-taraṅgiṇīṁ raṅgiṇi-sahacarīṁ hariṇīm etāṁ parihāya bāḍham ayasa-vidagdha-kṛṣṇasāra-yuvā sakhī-sthaly-upaśalye tad-vāstavya-śaivyā-sahacarī-mṛgatṛṣṇikāṁ muhur muhur dhāvati | tathā gāndharvā-sarovara-nikuñjāṅgane saurabha-prasara-parivāsita-sakala-diśāṁ campakalatā-sakhīṁ kāñcana-yūthikām apahāya govardhana-malla-gṛhakoṇa-sthāṁ nirgandha-puṣpavatīṁ kuṣmāṇḍa-latāṁ tan nikaṭa-stha-nīrasoṣara-sthala-padmāṁ ca ta-sahacarīṁ cañcalo’yam avidagdha-bhramaraḥ punaḥ punar uḍḍīyoḍḍiyānusarati tad etad ālambanāvadagdhya-rūpa-vairūpyeṇa vṛndāvana-maheśvarī-sahacarī madhurā ratir aprasannā satī etac chyāmala-rasaṁ na puṣṇāti | tasmāt tathainam anabhijñaṁ yukta-mādhurībhiḥ prabodhaya | yathā tām avidagdhāṁ rasa-gandha-śūnyāṁ sarvadaiva vihāyaināṁ vṛndāvana-mahā-devīṁ sarvato-bhāvenānusarati | tarhi tat-priya-sakhī madhurā ratiḥ svayam eva paramojjvalā bhavantī etad abhīṣṭa-kāmān sampādayiṣyaty eva |
Тогда я сказал: «Знание в ученике весомее», — а Лалита со значением сказала: «Нандимукхи! Эта лань своей красотой питает глаза-лотосы всех жителей Гокулы, гуляет по высшему месту раса, она — река высшей расы, подруга Рангини, — а этот неуклюжий юный чёрный олень бросает её и снова и снова мчится на окраину Сакхистхали за миражом, подругой тамошней Шайвьи. Так же и этот ветреный неуклюжий шмель бросает золотой жасмин, подругу Чампакалаты, что наполняет благоуханием все стороны света во дворе беседки у пруда Гандхарвы, — и снова и снова перелетает к лиане тыквы, что цветёт без запаха в углу дома Говардханы-борца, и к её подруге — лотосу на сухом солончаке поблизости. От этого уродства — неуклюжести в выборе предмета — сладкая Рати, подруга великой владычицы Вриндавана, недовольна и не питает его тёмной расы. Так вразуми же этого невежду надлежащими сладостями, чтобы он навсегда бросил ту неуклюжую, лишённую и вкуса, и запаха, и всем сердцем последовал за этой великой богиней Вриндавана. Тогда её милая подруга, сладкая Рати, сама засияет высшим сиянием и исполнит его желанные мечты».
a76704a685dc · 发布于 2026年9月24日 08:35:51 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Лань, золотой жасмин — Радха; мираж, лиана тыквы и лотос солончака — подруги Чандравали и сама Чандравали с Падмой. Рати — любовь.