तथा, इत्थं द्विजा यादवदेवदत्तः श्रुत्वा स्वरातुश् चरितं विचित्रम् इत्य् अनन्तरं— इत्थं स्म पृष्टः स तु बादरायणिस् तत्स्मारितानन्तहृताखिलेन्द्रियः । कृच्छ्रात् पुनर् लब्धबहिर्दृशिः शनैः प्रत्याह तं भागवतोत्तमोत्तम ॥ अनन्तः प्रकटितपूर्णैश्वर्यः श्रीकृष्णः । सर्वदा तेन स्मर्यमाणेऽपि तस्मिन् प्रतिक्षणं नव्यत्वेन तत्स्मारितेत्य् उक्तम् ॥ ॥
tathā, itthaṁ dvijā yādava-deva-dattaḥ śrutvā sva-rātuś caritaṁ vicitram ity anantaraṁ— itthaṁ sma pṛṣṭaḥ sa tu bādarāyaṇis tat-smāritānanta-hṛtākhilendriyaḥ | kṛcchrāt punar labdha-bahir-dṛśiḥ śanaiḥ pratyāha taṁ bhāgavatottamottama || anantaḥ prakaṭita-pūrṇaiśvaryaḥ śrī-kṛṣṇaḥ | sarvadā tena smaryamāṇe'pi tasmin pratikṣaṇaṁ navyatvena tat-smāritety uktam || ||
Так же — сразу за «Так, дваждырождённые, богоданный у Ядавов, услышав пёстрое деяние своего дарителя»: «Так спрошенный, он, сын Бадараяны, у кого все чувства были унесены напомненным ему Анантою, с трудом снова обретя внешнее зрение, медленно ответил ему, высший из высших бхагават». «Ананта» — шри Кришна, чьё полное владычество явлено. И хотя он помнил Его всегда, сказано «им напомненный» — ибо каждое мгновение Он нов.
1281d0d729d4 · опубликовано 20 сент. 2026 г., 19:59:50 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Заминка перед ответом сказана как телесная примета: чувства ушли, и пришлось возвращаться.
И объяснено, почему «напомнили» тому, кто и не забывал: помнимое было каждый раз новым.