तद् एवम् एवोक्तं— तम् एव परमात्मानं जारबुद्ध्यापि सङ्गताः जहुर् गुणमयं देहं सद्यः प्रक्षीणबन्धनाः ॥ अत्र जिघांसयापि हरये स्तनं दत्त्वाप सद्गतिम् इति यथा विगीतार्थेन जिघांसयापदेन संसजन्न् अपिशब्दो जिघांसायास् तत्राप्रवर्तनीयत्वं व्यनक्ति, तथापि पुरुषार्थः सिद्ध इति विषयस्य शक्तिम् एव स्थापयति, तथा विगीतार्थेन जारपदेन संसजनजारत्वस्य तथात्वं विषयस्य च तां गमयति । रमणत्वं तु न तथा विगीतम्, प्रत्युत— याः सम्पर्यचरन् प्रेम्णा पादसंवाहनादिभिः । जगद्गुरुं भर्तृबुद्ध्या तासां किं वर्ण्यते तपः ॥ इत्यादिना सुष्ठु स्तुतम् एव । न च आसाम् अहो चरणरेणुजुषाम् इत्यादिना जारत्वम् अपि स्तुतं, किन्तु तासां राग एव स्तुतः, येन जारत्वेनाप्य् असौ स्वीकृत इति । जारबुद्ध्या सहेति या जारवादिनः कल्पना सा त्व् असत्यैव, अनर्हत्वात्, जारपदसंसक्तस्यापिशब्दस्यान्यथाप्रत्यायकत्वेन दर्शितत्वात्, सहपदसापेक्षत्वेन कष्टत्वात्, उपपदविभक्तेः कारकविभक्तिर् बलीयसी इति न्यायात्, साधकतमस्यान्यस्य कल्पनीयत्वाच् च । ते सर्वे स्त्रीत्वम् आपन्नाः समुद्भूताश् च गोकुले । हरिं सम्प्राप्य कामेन ततो मुक्ता भवार्णवात् ॥ इति पाद्मोत्तरखण्डश्रवणात् एताः खलु तदापि न सिद्धदेहा इति पर्यवसीयते । ततश् च तस्य देहस्य पत्युश् च त्यागेन श्रीकृष्णप्राप्तौ परकीयात्वानुपपत्तिः । किम् उत मायामात्रेण परकीयात्वेन प्रतीयमानानां न् इत्यप्रेयसीनाम् । एवम् एव च स्वयं भगवतापि दर्शितं—या मया क्रीडता रात्र्यां इत्यादिना । किन्तु जारपदम् एतादृग् अश्लीलं यत् खलु जारतया भजन्तीभिर् अपि न जारं प्रतिवचनविषयीक्रियते, किन्तु रमणादिपदम् एवेति तद् अभिधेयं कथम् इव फलाय कल्पते? तद् एवं जारम् इति ब्रह्मेत्याद्य् अनूद्यवर्गान्तःपात्य् एव, किन्तु भ्रममयत्वान् निन्दितत्वाच् च जारत्वस्य हेयत्वम् । रमणम् इति तु विधेयम् इति यद् उक्तम्, तत् खलु प्रकटलीलायां पूर्वस्य स्पष्टतया वर्णितत्वेन श्रोतरि प्रसिद्धत्वात्, उत्तरस्य तद्वद् अवर्णितत्वेनापि प्रसिद्धत्वाद् अपि सिध्यति । प्रसिद्धत्वाप्रसिद्धत्वे एव तयोः प्रवृत्तिहेतुः ब्राह्मणोऽयं पण्डितः इतिवत् । न च अनुवादम् अनुक्त्वा तु न विधेयम् उदीरयेत् इति सर्वत्रोपलभ्यते । यस्य पर्णमयी जुहुर् भवति इत्य् अत्र वैपरीत्यदर्शनात्, अप्राप्ते हि शास्त्रम् अर्थवत् इति न्यायेन च, दध्ना जुहोति इत्यादिवद् अप्राप्ते रमणत्व एव तात्पर्यम्, न च पूर्वपूर्वप्रसिद्धे ब्रह्मत्वादिजारत्वपर्यन्ते । अनधिगतार्थगन्तृप्रमाणम् इति च वृद्धाः । किं च, जारत्वस्य वास्तवत्वेऽश्लीलता दुर्निवारा, अवास्तवत्वे व्यभिचारित्वम् एवेति । सर्वथा तद्विधेयं न भवत्य् एव वेत्य् अलम् अतिविस्तरेण । अत्र ब्रह्मेत्य् एवोक्ते भगवन्तंश्रुतनिर्विशेषब्रह्मवादस्य कस्यचित् सन्देहविषयो भवतीति परमम् इत्य् उक्तम् । परमम् इत्य् उक्ते श्रीकृष्णरूपत्वं न प्रतीयते इति माम् इत्य् उक्तम् । माम् इत्य् एवोक्ते ब्रह्मत्वं परमत्वं च प्रमाणान्तरसापेक्षं भवतीति तत् तद् उच्यते । तथा जारम् इत्य् एवोक्ते पर्यवसितं न सिध्यतीति रमणम् इत्य् उक्तम् । रमणम् इत्य् एवोक्ते पूर्वप्रतीतत्वाद् रमणपदेनापि कथञ्चिज् जारत्वम् एव लक्ष्येतेति तन्निरासार्थं जारम् इति चानूद्यते । परमाभीष्टत्वाद् अपि रमणत्वस्यैव विधेयत्वं, न तु जारत्वस्य ।
tad evam evoktaṁ— tam eva paramātmānaṁ jāra-buddhyāpi saṅgatāḥ jahur guṇa-mayaṁ dehaṁ sadyaḥ prakṣīṇa-bandhanāḥ || atra jighāṁsayāpi haraye stanaṁ dattvāpa sad-gatim iti yathā vigītārthena jighāṁsayā-padena saṁsajann api-śabdo jighāṁsāyās tatrāpravartanīyatvaṁ vyanakti, tathāpi puruṣārthaḥ siddha iti viṣayasya śaktim eva sthāpayati, tathā vigītārthena jāra-padena saṁsajana-jāratvasya tathātvaṁ viṣayasya ca tāṁ gamayati | ramaṇatvaṁ tu na tathā vigītam, pratyuta— yāḥ samparyacaran premṇā pāda-saṁvāhanādibhiḥ | jagad-guruṁ bhartṛ-buddhyā tāsāṁ kiṁ varṇyate tapaḥ || ity-ādinā suṣṭhu stutam eva | na ca āsām aho caraṇa-reṇu-juṣām ity-ādinā jāratvam api stutaṁ, kintu tāsāṁ rāga eva stutaḥ, yena jāratvenāpy asau svīkṛta iti | jāra-buddhyā saheti yā jāra-vādinaḥ kalpanā sā tv asatyaiva, anarhatvāt, jāra-pada-saṁsaktasyāpi-śabdasyānyathā-pratyāyakatvena darśitatvāt, saha-pada-sāpekṣatvena kaṣṭatvāt, upapada-vibhakteḥ kāraka-vibhaktir balīyasī iti nyāyāt, sādhakatamasyānyasya kalpanīyatvāc ca | te sarve strītvam āpannāḥ samudbhūtāś ca gokule | hariṁ samprāpya kāmena tato muktā bhavārṇavāt || iti pādmottara-khaṇḍa-śravaṇāt etāḥ khalu tadāpi na siddha-dehā iti paryavasīyate | tataś ca tasya dehasya patyuś ca tyāgena śrī-kṛṣṇa-prāptau parakīyātvānupapattiḥ | kim uta māyā-mātreṇa parakīyātvena pratīyamānānāṁ n itya-preyasīnām | evam eva ca svayaṁ bhagavatāpi darśitaṁ—yā mayā krīḍatā rātryāṁ ity-ādinā | kintu jāra-padam etādṛg aślīlaṁ yat khalu jāratayā bhajantībhir api na jāraṁ prativacana-viṣayīkriyate, kintu ramaṇādi-padam eveti tad abhidheyaṁ katham iva phalāya kalpate? tad evaṁ jāram iti brahmety-ādy anūdya-vargāntaḥ-pāty eva, kintu bhramamayatvān ninditatvāc ca jāratvasya heyatvam | ramaṇam iti tu vidheyam iti yad uktam, tat khalu prakaṭa-līlāyāṁ pūrvasya spaṣṭatayā varṇitatvena śrotari prasiddhatvāt, uttarasya tadvad avarṇitatvenāpi prasiddhatvād api sidhyati | prasiddhatvāprasiddhatve eva tayoḥ pravṛtti-hetuḥ brāhmaṇo'yaṁ paṇḍitaḥ itivat | na ca anuvādam anuktvā tu na vidheyam udīrayet iti sarvatropalabhyate | yasya parṇamayī juhur bhavati ity atra vaiparītya-darśanāt, aprāpte hi śāstram arthavat iti nyāyena ca, dadhnā juhoti ity-ādivad aprāpte ramaṇatva eva tātparyam, na ca pūrva-pūrva-prasiddhe brahmatvādi-jāratva-paryante | anadhigatārtha-gantṛ-pramāṇam iti ca vṛddhāḥ | kiṁ ca, jāratvasya vāstavatve'ślīlatā durnivārā, avāstavatve vyabhicāritvam eveti | sarvathā tad-vidheyaṁ na bhavaty eva vety alam ativistareṇa | atra brahmety evokte bhagavantaṁśruta-nirviśeṣa-brahma-vādasya kasyacit sandeha-viṣayo bhavatīti paramam ity uktam | paramam ity ukte śrī-kṛṣṇa-rūpatvaṁ na pratīyate iti mām ity uktam | mām ity evokte brahmatvaṁ paramatvaṁ ca pramāṇāntara-sāpekṣaṁ bhavatīti tat tad ucyate | tathā jāram ity evokte paryavasitaṁ na sidhyatīti ramaṇam ity uktam | ramaṇam ity evokte pūrva-pratītatvād ramaṇa-padenāpi kathañcij jāratvam eva lakṣyeteti tan-nirāsārthaṁ jāram iti cānūdyate | paramābhīṣṭatvād api ramaṇatvasyaiva vidheyatvaṁ, na tu jāratvasya |
Так и сказано: «Сошедшиеся с ним, с тем самым Параматмою, хотя бы и разумением о любовнике, оставили тело, полное качеств, тотчас истощив свои узы».
Здесь так же, как в «Хотя и желая убить, дав Хари грудь, обрела благую участь»: слово «даже», сопряжённое со словом «желая убить», имеющим порицаемый смысл, выражает, что желание убить тут неприменимо, а «всё же цель человека достигнута» устанавливает именно силу предмета, — так и здесь сопряжение со словом «джара», имеющим порицаемый смысл, сообщает и то же о джарстве, и ту же силу предмета.
Раманство же не порицаемо; напротив, оно хорошо восхвалено в «Тех, что служили с любовью растиранием стоп и прочим учителю мира, разумея его мужем, — как описать их подвиг?» и далее. И в «О, этих, вкушающих пыль стоп» и далее восхвалено не джарство, а именно их страсть, которою он принят хотя бы и как джара.
А выдумка тех, кто стоит за джару, будто здесь «вместе с разумением о джаре», неистинна: она неуместна; слово «даже», сопряжённое со словом «джара», как показано, сообщает обратное; она требует слова «саха» и потому затруднительна; она противна правилу «Падеж действующего сильнее падежа при слове»; и ей приходится домысливать другое главное орудие. Из слышимого в последнем разделе «Падмы» — «Все они, обретя женскость, родились в Гокуле; обретя Хари желанием, стали свободны от океана бытия» — выходит, что и тогда тела их не были совершенными. А значит, при обретении шри Кришны с оставлением того тела и мужа чужесть и необъяснима. Что уж говорить о вечных возлюбленных, лишь майею представляемых чужими! Так и сам Бхагаван показал в «Те, что со мною, играющим ночью» и далее.
К тому же слово «джара» столь неблагозвучно, что даже те, кто почитает его как джару, никогда не делают «джара» предметом ответной речи, но говорят «рамана» и подобное; как же обозначаемому им стать плодом?
Итак, «любовника» входит именно в разряд повторяемого, как и «Брахман» и прочее; но джарство отвергаемо, ибо полно заблуждения и порицаемо. А что «возлюбленного» есть предписываемое — это устанавливается и тем, что первое в явленной игре описано ясно и потому слушателю известно, а второе так не описано. Известность и неизвестность и есть причина употребления того и другого, как в «Этот брахман — учёный». И не везде находится правило «Не сказав повторяемого, да не произнесёт предписываемого»: в «У кого ковш бывает из листьев» видно обратное. По правилу «Шастра осмысленна там, где вещь не получена», как в «Совершает простоквашею» и подобном, смысл — именно в раманстве, которое не получено, а не в брахманстве и прочем, известном прежде и кончающемся джарством. И старшие говорят: «Свидетельство — то, что достигает непостигнутого смысла».
Более того: если джарство действительно, неблагозвучия не избежать; если недействительно — оно уклончиво. Так или иначе предписываемым оно не бывает; но довольно распространяться.
Здесь, если сказать только «Брахман», это станет предметом сомнения для иного, кто, слышав о Бхагаване, стоит за бескачественного Брахмана, — потому сказано «высшего». Если сказать «высшего», не постигается облик шри Кришны — потому сказано «меня». Если сказать только «меня», брахманство и высшесть потребуют иного свидетельства — потому говорится и то и другое. Так же, если сказать только «любовника», не устанавливается завершение — потому сказано «возлюбленного». А если сказать только «возлюбленного», то по прежнему представлению и словом «рамана» как-нибудь примечалось бы всё то же джарство, — и ради его отвержения повторяется «любовника». И по высшей желанности предписываемым оказывается именно раманство, а не джарство.
c2cbc1e46712 · опубликовано 20 сент. 2026 г., 19:59:50 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Слово «даже» здесь несёт весь вес: оно ставит джарство в ту же грамматическую позицию, что и «желая убить» у Путаны, — то есть в позицию того, вопреки чему получен плод.