अपि च स्वयम् एव स्वविग्रहम् एव लक्ष्यीकृत्याह— तदा वां परितुष्टोऽहम् अमुना वपुषानघे । तपसा श्रद्धया न् इत्यं भक्त्या च हृदि भावितः ॥ प्रादुरासं वरदराड् युवयोः कामदित्सया । व्रियतां वर इत्य् उक्ते मादृशो वां वृतः सुतः ॥ इत्य् उपक्रम्य— अदृष्ट्वान्यतमं लोके शीलौदार्यगुणैः समम् । अहं सुतो वाम् अभवं पृश्निगर्भ इति श्रुतः ॥ तयोर् वां पुनर् एवाहम् अद् इत्याम् आस कश्यपात् । उपेन्द्र इति विख्यातो वामनत्वाच् च वामनः ॥ तृतीयेऽस्मिन् भवेऽहं वै तेनैव वपुषाथ वाम् । जातो भूयस् तयोर् एव सत्यं मे व्याहृतं सति ॥ इति । अमुना श्रीकृष्णस्य मम प्रादुर्भावसमयेऽत्र प्रकाशमानेनैतेन श्रीकृष्णाख्येनैव । तृतीय इति तेनैव पूर्वं वरार्थं प्रादुर्भावितेनैव । अत एव पृश्निगर्भादित्वे तेनैव वपुषेत्य् उक्तत्वान् न तु तदानीम् अधुनेव स्वयम् एव बभूव किन्त्व् अंशेनैवेति गम्यते । पृश्निगर्भस् तु ते बुद्धिम् आत्मानं भगवान् परः इत्य् अत्राप्य् एतद् एव गीर्देव्या सूचितम् अस्ति । अत एव तृतीय एव भवे तत्सदृशसुतप्राप्तिलक्षणवरस्य परमपूर्णत्वापेक्षया तत्रैव सत्यं मे व्याहृतम् इत्य् उक्तम् । चतुर्भुजत्वं चेदं रूपं श्रीकृष्ण एव, कृष्णावतारोत्सवः इत्यादिभिस् तस्यात्यन्तप्रसिद्धेः ॥ ॥
api ca svayam eva sva-vigraham eva lakṣyīkṛtyāha— tadā vāṁ parituṣṭo'ham amunā vapuṣānaghe | tapasā śraddhayā n ityaṁ bhaktyā ca hṛdi bhāvitaḥ || prādurāsaṁ varada-rāḍ yuvayoḥ kāma-ditsayā | vriyatāṁ vara ity ukte mādṛśo vāṁ vṛtaḥ sutaḥ || ity upakramya— adṛṣṭvānyatamaṁ loke śīlaudārya-guṇaiḥ samam | ahaṁ suto vām abhavaṁ pṛśnigarbha iti śrutaḥ || tayor vāṁ punar evāham ad ityām āsa kaśyapāt | upendra iti vikhyāto vāmanatvāc ca vāmanaḥ || tṛtīye'smin bhave'haṁ vai tenaiva vapuṣātha vām | jāto bhūyas tayor eva satyaṁ me vyāhṛtaṁ sati || iti | amunā śrī-kṛṣṇasya mama prādurbhāva-samaye'tra prakāśamānenaitena śrī-kṛṣṇākhyenaiva | tṛtīya iti tenaiva pūrvaṁ varārthaṁ prādurbhāvitenaiva | ata eva pṛśnigarbhāditve tenaiva vapuṣety uktatvān na tu tadānīm adhuneva svayam eva babhūva kintv aṁśenaiveti gamyate | pṛśnigarbhas tu te buddhim ātmānaṁ bhagavān paraḥ ity atrāpy etad eva gīr-devyā sūcitam asti | ata eva tṛtīya eva bhave tat-sadṛśa-suta-prāpti-lakṣaṇa-varasya parama-pūrṇatvāpekṣayā tatraiva satyaṁ me vyāhṛtam ity uktam | caturbhujatvaṁ cedaṁ rūpaṁ śrī-kṛṣṇa eva, kṛṣṇāvatārotsavaḥ ity-ādibhis tasyātyanta-prasiddheḥ || ||
И ещё: Он Сам, сделав предметом речи именно Свой образ, говорит: «Тогда, вполне довольный вами, безгрешная, — этим телом, вызываемый в сердце подвижничеством, верою и неизменной преданностью, — я явился, царь дарующих, желая дать вам желаемое. И когда было сказано: „Да будет избран дар“, — вы избрали сына, подобного мне». И далее: «Не увидев в мире никого иного, равного щедростью нрава и качествами, я стал вашим сыном, слышимый как Пришнигарбха. У тех же вас я снова был от Кашьяпы у Адити, прославленный как Упендра и, по малости своей, как Вамана. В этом третьем рождении я тем же телом теперь снова рождён у тех же вас; истинно моё слово, благая».
«Этим» — этим, что являет себя здесь, во время моего, шри Кришны, явления, именуемым именно шри Кришною. «В третьем» — тем же, кто прежде явился ради дара. Потому и при Пришнигарбхе и прочем сказано «тем же телом», — а значит, тогда Он не стал Сам, как ныне, но именно долею. То же указано речи-девою и в «Пришнигарбха же — твоё разумение, тебя самого, высший Бхагаван». Потому и именно в третьем рождении, в отношении совершенной полноты дара — обретения подобного Ему сына, — там же сказано «истинно моё слово». И четырёхрукость, этот облик, есть именно шри Кришна: по «празднику нисшествия Кришны» и прочему это о Нём крайне известно.
dd3e9f4dada7 · опубликовано 20 сент. 2026 г., 19:59:50 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Дар исполнен трижды, и только в третий раз — сполна: «подобный мне» оказывается им самим.