आम् उच्चैर् विरहेष्व् अहं त्वम् अपि च स्वप्राणम् आश्वासितं
कर्तुं यान् बत चित्तमोदकनिभान् भावान् अकुर्व स्फुटम् ।
ते चैते सखि सन्निधिं प्रति गताः साक्षाद् अहो मन्मनः
प्रत्येकं स्वकभोगसंभृतिकृते तृष्णग् वितत्य स्थिताः ॥118॥
ām uccair viraheṣv ahaṁ tvam api ca sva-prāṇam āśvāsitaṁ
kartuṁ yān bata citta-modaka-nibhān bhāvān akurva sphuṭam |
te caite sakhi sannidhiṁ prati gatāḥ sākṣād aho man-manaḥ
pratyekaṁ svaka-bhoga-saṁbhṛti-kṛte tṛṣṇag vitatya sthitāḥ ||118||
„«Да, в тяжких разлуках и Я, и ты, чтобы утешить свою жизнь, творили мечты, словно сладости для сердца; и вот, подруга, те самые мечты пришли воочию, — ах, Моё сердце! — и каждая с жаждой ждёт своего исполнения»“.
6b4c9052b6c5 · опубликовано 25 сент. 2026 г., 06:52:06 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами